Reacties & recensies

   Alle activiteiten Muziek Kamermuziekdagen Cabaret  Open monumentendag

Nieuws

 

 Home

 Organisatie 

 Mailing

 Aanmeldingen

 Contact

 Links

 Recensies

 

 

 

Reacties & recensies

23-04-2016: Vier cabaretiers in het Stadhuis

06-03-2016: Boeiend kloosterconcert Khachaturian Trio

31-10-2015: Prachtig Candlelight concert

01-03-2015: Sprankelend spel door jonge musici  / The Intercontinental Ensemble

10-01-2015: ‘Kilshannig’ speelt fantastisch nieuwjaarsconcert

14-06-2014: Marjolein Meijers neemt je mee

02-03-2014: Ontdekkingsreis met blazers

11-01-2014: Nieuwjaarsconcert door de Klaverband

26-05-2013: Rosenbergtrio - Muziek van de bovenste plank

20-03-2013: Vreeswijk en de Andersons:

24-02-2013: Brackman Trio - Muziek met raffinement

19-01-2013: Nieuwjaarsconcert door Windfall

09-11-2012: Het Amstelveens Symfonieorkest en de jonge solisten

07-10-2012: De sprankelende Marjolein Meijers en haar muzikanten

20-05-2012: De betovering door twee pianisten

09-04-2012: Vier saxofoons in mooi paasconcert

11-03-2012: Mooi voorjaarsconcert van het Allegra Strijkkwartet in het klooster

07-01-2012: Nieuwjaarsconcert Oudewater

09-10-2011: Jong muziektalent laat van zich horen

14-05-2011: Concert door Martin Lichters (gitaar) en Joos Hassing (slagwerk)

02-04-2011: Symfonieorkest Rijnmond fantastisch

08-01-2011: Nieuwjaarsjazz in het stadhuis

20-03-2010: Cabaret in het Stadhuis

09-01-2010: Jazzy begin van het nieuwe jaar met jazzcombo 'Just Us'

15-03-2009: Marjolein Meijers "Tussen Berini's en Solex"

22-03-2008: Amsterdams Kleinkunstfestival in Oudewater

10-02-2008: Brunchconcert met Julia Dinerstein en Anastasia Safanova

12-01-2008: Nieuwjaarsconcert in Ierse stijl door Kilshannig

10-11-2007: Optreden van het Ulfts Mannenkoor

10-03-2007: Amsterdams Kleinkunst Festival in Oudewater

07-03-2006: Joke Hermsen in dialoog met de lezers

07-01-2006: Full Swing Nieuwjaarsconcert met Royal Dutch Jazzband

12-11-2005: Herfstconcert - Beroemde solisten in de Dop [ Afd. Muziek ]

22-10-2005: Bezoek St. Bavo, Haarlem  [ afd. Beeldende Kunst & Architectuur ]


Vier cabaretiers in het Stadhuis

In de raadszaal van het Oude Stadhuis werd het publiek op zaterdagavond 23 april 2016 getrakteerd op een waterval van grappen, grollen, geestige liedteksten en het bijzondere ‘Vul maar in lied’. De vier, door Podium Oudewater uitgenodigde, cabarettalenten brachten hun hersenspinsels en onverwachte gedachtegangen met verve op het toneel. Uit het niets geschapen werelden bevorderden het relativeringsdenken. ‘De ‘Cabaretpoel’ zorgde voor een heerlijk avondje vrolijkheid en vermaak.


vlnr.: Maarten Westra Hoekzema, Robert Ramaker, Robin Koek en Hiske Schipper

Vier keer leuk
Om jonge cabaretiers een kans te geven en ze podiumervaring te laten opdoen is oud-cabaretier Tim Sluijs de cabaretpoel gestart. Tegenwoordig is ontzettend veel cabarettalent aanwezig en het is niet eenvoudig je een plaatsje te verwerven op de landelijke podia. Ervaring opdoen en coaching is daarom belangrijk. Als er dan vier cabaretiers een avond komen optreden krijg je een prachtig afwisselend sterk programma. In een uitverkocht stadhuis was Robin Koek de eerste artiest die voor het voetlicht kwam. Hij, zegt hij in zijn optreden, neemt, in het kader van de culturele ontmoetingen, bij elk optreden een asiel(ziel)zoeker mee. Het absurdistische idee, waar ook weer een ander idee in verborgen zit, doet je nadenken. Het blijkt al snel dat Robin fantastisch goed met het publiek kan omgaan en eventuele reacties geestig terugkaatst. Het leven van vandaag passeert zo de revue in fragmenten. De kip, het meest veelzijdige stukje vlees, daar is hij het beslist mee oneens. Uit zijn liefde voor het stokstaartje, pleit hij ervoor het dier hier als symbool over te nemen  i.p.v. onze vaderlandse leeuw, een leuke geestige onwaarschijnlijkheid. Robert Ramaker uit Groningen vindt de gelukkige jeugd die hij genoot eigenlijk een nadeel voor zijn vak als cabaretier. Hij speelt op zijn elektrische piano en zingt ‘Verwacht daarom niet te veel van mij’ in allerlei variaties. Vanuit deze redenering gaat hij ervoor zijn zoontje een wat minder goede opvoeding te geven. Hun bezoek aan de kinderboerderij levert een schitterend ‘Vul maar in lied’ op, waarin het publiek soms het juiste woord, maar meestal het verkeerde woord zingt. Het lijkt of Robert Ramaker in elke gebeurtenis of  grassprietje humor ziet, een tweede natuur. Hij blijkt een muzikant, een zanger in de boogie woogie blues. In het sprookje van Sneeuwwitje en de zeven negerinnen blijken twee werelden van onbegrip sterk vertegenwoordigd. Als hij zijn optreden afsluit met een luisterlied in de strekking ‘onze vrijheid en rijkdom kan ook geestelijke armoede zijn, als de liefde er niet is’, laat hij een onvergetelijke indruk achter.

Uit het niets
Na de pauze is het Hiske Schipper die zich via facebook informatie behoorlijk heeft verdiept in wetenswaardigheden over Oudewater. Dat levert direct al corrigerende opmerkingen uit het publiek op. Ook zij bouwt aan een uitstekende band met haar toehoorders. Hoe wordt je beroemd en rijk, vraagt zij zich af. Als lerares Nederlands in het voortgezet en hoger onderwijs beschrijft zij een hysterisch oudergesprek, waarin ouders maar niet willen geloven dat hun kind niet briljant is. Maar, hopen ze, dan toch zeker wel een autistisch, adhd’erig of  een ander psychisch defect heeft, waardoor hij erbij kan horen. Normaal zijn, dàt kan niet. Haar deelname aan een talentenjacht levert een prachtig vals, valser, valst lied op, waarin zij onvolkomenheden onder een mooi vergrootglas houdt. Maarten Westra Hoekzema neemt ons mee naar de bruiloft van zijn ex en haar nieuwe man, zijn ex-vriend. Zijn stunten met stunteligheid is vermakelijk. Hij weet hier duidelijke beelden op te roepen, zodat we ook even op de bruiloft vertoeven en al of niet herkenbare situaties meemaken. Hij houdt een pleidooi voor imperfectie, van waaruit allerhande moois voort kan komen. Deze prachtige avond georganiseerd door Podium Oudewater was een mooie kijk in de fantasiewereld, waar, vanuit het niets, wonderlijke, onverwachte en ware beelden kunnen ontstaan. Het medicijn ‘humor’ is een geschikt middel voor alle (bijna) kwalen.

Lia de Vries

< Top


Boeiend kloosterconcert van het Khachaturian Trio

Zondag 6 maart 2016 trad in de St. Gabriel kloosterkerk in Haastrecht het Khachaturian Pianotrio op. Dit vond plaats tijdens het tiende kloosterconcert dat elk jaar in maart door Podium Oudewater en de Haastrechtse Kring georganiseerd wordt. Oorspronkelijk zou het Khachaturian Ensemble dat uit vijf jonge musici bestaat volledig optreden. Omdat twee van hen verplichtingen elders hadden is er voor dit concert een trio gevormd bestaande uit: Yukiko Hasegawa aan de vleugel, Alejandro Peiteado Brea op klarinet en Armen Nazarian op altviool. Zij zijn afkomstig uit Japan, Spanje en Armenië. Dit internationale gezelschap bracht een boeiend programma met muziek van Wolfgang Amadeus Mozart, Robert Schumann en Max Bruch.

Het programma begon met ‘Trio in E-majeur, KV 498’ van Mozart. Het stuk bestaat uit de drie onderdelen Andante, Menuetto en Allegretto. Het geheel werd virtuoos gespeeld en het klonk zuiver en spontaan. De drie musici toonden met dit stuk een instrumentale perfectie. Bewonderaars van Mozart zullen hiervan genoten hebben.

Sprookjesvertelling.
Vervolgens werd van de ‘Sprookjesvertelling Opus 132’ van Robert Schumann vier delen ten gehore gebracht. Het derde deel ‘Ruhiges Tempo, mit zarten Ausdruck’ werd in een zeer rustig tempo met tedere uitdrukking gebracht. Dit in tegenstelling tot het vierde ‘Lebhaft, sehr markirt’, dat zo levendig en zeer uitgesproken gespeeld werd. Opvallend hierbij was de vingervlugheid van de toetsenist Yukiko Hasegawa. Prachtig om deze muzikale tegenstellingen te beleven.

Max Bruch.
Het concert werd na de pauze besloten met vijf delen uit de ‘8 stukken voor klarinet, altviool en piano opus 83’ van Max Bruch. Ieder stuk had zijn eigen karakter en lag allemaal prettig in het gehoor. Opvallend is dat de timbres van klarinet en altviool in sommige delen de muziek een bijzonder intieme en zacht karakter geven. Ook heel mooi klonk de ‘Roemeense Melodie: Andante’. Dit werd prachtig en speels gebracht. De drie instrumenten zijn ook bij dit onderdeel prachtig op elkaar afgestemd. Dit beleefde je ook bij het ‘Allegro Vivace’ waar een soort vraag-antwoordspel tussen de drie instrumenten te horen was.
Een staande ovatie was de dank van het publiek voor deze talentvolle musici. Dit werd tot slot weer beloond met een toegift.
Na afloop van het concert was er in de Refter van het klooster nog de gelegenheid om onder het genot van een drankje en hapje de musici te ontmoeten.

Cees Reichard.

< Top


Prachtig Candlelight concert

Het stadhuis aan de Visbrug in Oudewater was volledig uitverkocht voor het ‘Candlelight concert’. De tien zangers van het ‘Holland Consort’ o.l.v. dirigente Miranda van der Sterre vertolkten werken van Engelse Renaissance componisten. In deze prachtige serene zangkunst werd het koor bij enkele stukken begeleid door de strijkers van het Dudok kwartet. Het programma liet klankbespiegelingen van donker naar licht in meerdere gedaanten horen. Het Dudok Kwartet zette moderne werken van Ligeti naast de meer romantische muziek van Haydn. Een avond vol uitdagingen niet alleen voor de musicerenden.

Zuiverheid en harmonie
De wisselende seizoenen in deze tijd van het jaar en het aanstaande ‘Allerzielen’ nodigde de programmasamenstellers uit het thema ‘van donker naar licht’ gestalte te geven. Het Requiem dat de Amerikaanse songwriter Eliza Gilkyson schreef na de tsunami in 2004, zo teder gezongen, vormde een gedragen gebed, aan Maria om troost voor de overlevenden, een wiegelied haast. In de muziek van Tavener en Purcell klonken de stemmen van de sopranen, alten, tenoren en bassen vol van zuiverheid en stijlvolle harmonieën in een zorgvuldige timing. Van een ontroerende schoonheid was Queen Mary’s funeral music, de hymne van Henry Purcell. Het uiterste werd van het koor gevraagd. De prima solistische kwaliteiten van de zangers waren in de samenzang te horen. De vier blazers en trom in dit stuk gaven uitdrukking aan triomf en kracht.

Van donker naar licht
De strijkers van het Dudok Kwartet maken carrière in binnen- en buitenland. De overtuigingskracht, passie en potentie van het steeds meer bekendheid genietende strijkersensemble is te horen in alle toonaarden. Zij zijn bezield door de muziek die ze spelen en gaan een uitdagende programmakeuze niet uit de weg. Deze avond verzorgden ze de begeleiding van het Holland Consort, maar durfden het ook aan de 20ste eeuwse avant garde muziek van de Roemeense componist György Ligeti ten gehore te brengen, in het strijkkwartet nr. 2. Voor het publiek was deze uitvoering een stapje op weg naar meer ongebaande paden, van romantiek naar modern realisme. In dit concert vormden sensationeel gedurfde klanken nieuwe onvergelijkbare luisterervaringen. De inleiding door de musici gaf meer helderheid over de achtergrond en beweegredenen van de componist. Fluisterend, zoemend, kakelend, schurend, druppelend, tokkelend, tikkend, pesterig, los springende veren, heftige uitbarstingen, zij vormden een wonderlijk geheel dat de luisteraar verbaasde en verwonderde over zoveel onbegrensde mogelijkheden in de muziek. Een grandioze vervlechting van snaarklanken zonder melodie. De vijf delen van het stuk werden afgewisseld door gezongen muziek van renaissance componisten Tallis en Bennet, veelal gedichten op prachtige muziek gezet. Het strijkkwartet nr. 54 van Haydn vormde een uitgebalanceerd expressief slot. Het was een prachtige avond met als gezongen toegift An Irish Blessing van James E. Moore, ‘May the sun shine warm upon your face, and may God hold you in the hollow of his hand, untill we meet again’.

Lia de Vries

< Top


Sprankelend spel door jonge musici

Het jaarlijkse Klooster- voorjaarsconcert in de St.Gabriëlkerk van de Passionisten te Haastrecht was een heerlijk muzikale zondagmiddag ontmoeting op 1 maart 2015. De Haastrechtse Kring en Podium Oudewater hadden ‘The Intercontinental Ensemble’ uitgenodigd om te komen spelen. De negen jonge musici die elkaar ontmoetten op het Amsterdams Conservatorium zijn uit verschillende continenten afkomstig. Hun kwalitatief hoogstaand spel en speelplezier waren aanstekelijk. Het publiek werd meegenomen in een muzikale wereld die haar noten overstijgt.

Franse en Italiaanse componisten
The  Intercontinental Ensemble  werd drie jaar geleden opgericht. In de goed bezette kloosterkerk introduceerde de Belgische violist, Ernst Spyckerelle het programma van deze middag. Zo vertelde hij dat het eerste muziekstuk, het ‘Nonet’ voor blazers en strijkers in E flat minor opus 38’ werd geschreven door Louise Farrenc. Ze leefde van 1804 tot 1875 en was de eerste vrouw in Frankrijk die pianoles gaf. Later ging ze componeren. Haar muziek werd gewaardeerd en de eerder onderbetaalde muzikante kreeg nu een salaris dat gelijk stond aan dat van haar mannelijke collega’s. Het stuk heeft een rustig gedragen begin, er is een harmonieuze mengeling van de blaas- en snaarinstrumenten te horen, met een soms triomfantelijke samenklank. Elk instrument heeft ook duidelijk haar eigen rol. Het steeds terugkerend thema kent mooie variaties, verrassingen en lichtpuntjes. Zo’n Scherzo Vivace daar wordt je blij van. Het volgende stuk werd in 1908 door Maurice Ravel geschreven voor de pianospelende kinderen van een bevriend echtpaar, ‘Ma mère l’Oye’, de sprookjes van ‘Moeder de Gans’. Later bewerkte hij deze sprookjesmuziek voor orkest en ballet. Maurice Ravel behoort tot de lievelingscomponisten van de violist. De volstrekte authenticiteit van Ravel is in deze composities te horen. Er is een volmaakt evenwicht tussen de intentie en de uitdrukking. De zeggingskracht van deze muziek boezemt ontzag in. De uit een stilte ontstane uitwaaierende klanken van de impressionistische muziek brengen de setting voor een dromend bos aan. In het sprookje ‘Petit Poucet’ waar Klein Duimpje naar zijn spoor van broodkruimels zoekt, hoor je de piccolo van fluitiste Raquel Dorta, en de tokkelende viool van Ernst Spyckerelle, die de pikkende vogels uitbeelden en soms zijn de zware stappen van de reus daar. In het laatste deel ‘Le jardin féerique’ ontvouwt zich een fantastische mooie muzikale sprookjespracht. De hoorn, bespeelt door Ellen Rydelius, brengt prachtige tonen voort.

Plezier voor spelers en publiek
Na de pauze spelen de vijf blazers en vier strijkers het kamermuziekwerk ‘Nonetto’ van de Italiaanse componist Nino Rota. Rota schreef filmmuziek voor de films van regisseurs als Visconti en Fellini. De muziek voor de film ‘the Godfather’ is ook van zijn hand. Deze muziek is oerspannend en vol afwisseling. Ze tintelt van energie en vindingrijkheid. Vele stijlen zijn erin te herkennen, los en onconventioneel wordt met het gegeven omgegaan zonder de samenhang te verliezen. Deze onderhoudende filmische muziek zou van mij eindeloos mogen doorgaan. De negen jonge musici genieten van het musiceren en de Spaanse altvioliste Isa Juarez vindt het ook een prachtige belevenis de blije gezichten van het publiek te zien. “Dan is ons optreden goed en waardevol”, zegt ze. Samen met Banri Hoshi, de in Amerika geboren fagotist, gaat Isa het nieuwe programma samenstellen. De muzikanten hebben heel duidelijke muzikale opvattingen en deze worden door hen zonder oppervlakkigheid fris, duidelijk en met inhoud uitgedragen. De andere musici waren: de uit Oudewater afkomstige Bas Vliegenthart op de contrabas; Bea Andres, cello; Roberta Cristini, klarinet en Alexander van Eerdewijk, hobo. Een fantastisch ensemble dat onze tijd voor even deed stil staan.

Lia de Vries

< Top


‘Kilshannig’ speelt fantastisch nieuwjaarsconcert

Voor het Nieuwjaarsconcert op zaterdagavond 10 januari 2015 nodigde Podium Oudewater de Noord-Hollandse ‘Kilshannig’ band uit om te komen spelen in het stadhuis aan de Visbrug. De vier man/vrouw formatie speelde met verve hun traditionele Keltische muziek, in een uitverkocht stadhuis. Een oersterk meeslepend ritme, lenig virtuoos instrumentgebruik, loepzuivere zang en smakelijke anekdotes maakten dat het publiek meegenomen werd naar mooie landschappen en ging vertoeven in eindeloos aangename sferen. Muzikanten en publiek kregen een fantastische klik.

Bij de foto: Rob Baas, Frans Kouwets, Laura Schuit, Louis Kouwets

Meegaan in de muziek
Voor de Oudewaterse muziekliefhebbers was het een blij weerzien, de Ierse band Kilshannig speelde al meerdere keren in het stadhuis. Na wisseling van de wacht, enkele jaren geleden, hadden de bandleden een korte stop ingelast. Maar er ontbrak iets in hun leven zonder muziek en ze maakten een nieuwe entree. De ‘Kilshannig’ band werd opgericht in de tachtiger jaren. Frans Kouwets, gitarist, bouzoukispeler, arrangeur en zanger van de band vertelt dat hij als bioloog vaak in Ierland, Schotland en Engeland op onderzoek was. In hun gezin werd van jongsaf aan muziek gemaakt, en toen hij enkele andere muzikanten ontmoette die Keltische muziek speelden, werd musiceren een tweede natuur. Zijn broer Louis, de whistle (fluit), concertina (kleine bandoneon) en bodhran (kleine trom) speler, voegde zich later bij de band. Hij is een virtuoos op een uitgebreid aantal low and tin whistles. Het repertoire van de Ierse, Schotse en Engelse volksmuziek is veelzijdig. De ballads, jigs en reels gaan over het dagelijks leven, gelukkige en ongelukkige liefde, heimwee naar de geboortegrond, over het zware werk in de mijnen, de walvisvangst, zeelui, godsdiensttwisten en meer. Misstanden worden bezongen en leed verzacht. Het ijzersterke ritme, de aangehouden ronddraaiende muzikale zinnen zijn krachtig en liefelijk tegelijk en brengen je in een muzikale flow. In het beginnummer ‘Solid Ground’ spreekt de tekst van respect voor de natuur: ‘You can not own the land, the land owns you’. Wat vormen de stemmen van de zangers samen met de instrumenten een mooie klankeenheid. Rob Baas, gitarist, zingt met zijn bijzondere, bijna rauwe stem over Dublin City. In de prachtige ballad ‘Loving Hannah’ voelt een man zich aangemoedigd door de blik van de vrouw op wie hij verliefd is, maar hij vergist zich; de fluit beeldt de tragiek uit. Laura Schuit, altvioliste en zangeres zingt ‘dazzeling pure’ ‘Follow on’, over vertrouwen, ‘open de deur naar de toekomst !’ Het publiek en de muzikanten konden geen genoeg krijgen van deze magische klanken, het werd een latertje.

Lia de Vries

< Top


Marjolein Meijers neemt je mee

Voor de tweede keer kwamen Marjolein Meijers en haar musici Walter en Onno Kuipers naar het Oudewaterse stadhuis. Op zaterdagavond 14 juni bracht de originele van levenslust bruisende vakvrouw en rasartieste haar nieuwe programma ‘Oud en Nieuw’. Ze neemt het publiek voor zich in, brengt een bevrijdende lach op de gezichten en zorgt voor een heerlijk gevoel na afloop. De vloeiende goeddoordachte teksten, de grandioze muzikaliteit, het programma van Marjolein Meijers en haar geniale muzikanten glanst, bruist en betovert.

In een muzikale wereld
Marjolein Meijers maakt muziek en vertelt verhalen. Met één zin of met enkele woorden trekt ze je mee in haar wereld vol van schatten en op het leven veroverde zienswijzen. De onderwerpen in het muziektheater van Marjolein Meijers zijn dichtbij en eigenlijk wel autobiografisch. Ze neemt haar publiek mee in haar eigen leven, de verwondering die ze vaak meemaakt als ze meegaat in de originele gedachtegangen van haar 14 jarige stiefzoon Matthijs. Ze krijgt een plek in het leven van een kind, heerlijk vindt ze dat. Die openheid en inventiviteit van een kind koestert ze, ze sluit helemaal aan bij haar eigen vrije manier van denken. Tegelijkertijd gaat ze terug naar haar eigen jeugd, de herinneringen komen haarscherp tevoorschijn. Ze maakt er een lied over. Haar vloeiend woordenspel is eigenlijk ook muziek, het fijngevoelige snarenspel van de begeleiders Walter Kuipers, echtgenoot en Onno Kuipers, zwager is diepzinnig. Dan ineens kan zij weer losgaan en wordt de muziek een beetje Gipsy, Cajun of Iers. Ze vertaalde ‘Hangman’s Reel in het Nederlands, een country dance. Ze schreef een mooi lied over ‘Pepermunt’ en over ‘Opa en oma’: ‘Zij was zijn stem, hij haar geweten’. Instrumentaal vertolkten ze bijna klassiek aandoende composities. In het driestemmig gezongen ‘Luister naar de Wind’ met begeleiding van één gitaar, slaat poëzie ineens om naar smartlap, zo natuurlijk, zo inventief. ‘Is dit het nou’ wordt een tango, in ‘Stand by your man’ is het lekker afblazen. Marjolein studeerde klassiek gitaar aan het Rotterdams conservatorium. Ze speelt gitaar en contrabas en bij de toegift gaat ze nog even een instrument proberen waar ze nog niet zo in geoefend is, zegt ze. Ook op de banjo laat ze haar muzikale kwaliteiten horen. Walter Kuipers speelt viool, mandoline, bouzouki en doedelzak, Onno Kuipers speelt accordeon, trekzak en gitaar. Ze veroveren hun publiek door veelzijdigheid, eerlijkheid en grandioze muzikaliteit en ze verrassen door eenvoud, fijngevoeligheid en onverwachte wendingen.

Lia de Vries

< Top


Ontdekkingsreis met blazers

De stralende zondagmiddag en het drukke carnavalsprogramma waren geen beletsel geweest voor de vele muziekminnenden om naar de St. Gabriëlkerk bij het Passionistenklooster in Haastrecht te komen. Het kloosterconcert werd voor de 7e keer georganiseerd door Podium Oudewater en De Haastrechtse Kring samen. Het publiek genoot van het spannende muziekprogramma dat door de vijf musici van het Markus Blaaskwintet op bijzonder fijnzinnige wijze ten gehore werd gebracht.

Vier eeuwen
Het Markus blaaskwintetconcert opent de muziekmiddag met een Prelude en Fuga van J.S. Bach, de zalvende klanken brengen rust en concentratie en al dadelijk is een mooie mengeling klankkleuren van de verschillende blaasinstrumenten te horen. De heldere klanken van de dwarsfluit en de klarinet en de zwaardere tonen van de hobo en de hoorn worden in balans gebracht door de fagot. In de tijd waarin Bach leefde kende men nog geen blaasinstrumenten, er werd gespeeld op klavecimbel of orgel. Het tweede stuk is het blaaskwintet van Anton Reicha, een niet zo bekende Tsjechisch-Franse componist. Hij leefde van 1770 tot 1836. Het is een prachtig opgewekt stuk met zachte ronde, soms dansend vloeiende lijnen en hier en daar een tikje fierheid. De uit Zwitserland afkomstige hoornist Romain Cattin verwisselt zijn glanzend moderne hoorn voor de koperen natuurhoorn. Dit oude instrument heeft geen ventielen en het is nodig af en toe een ander mondstuk op te zetten. Na de pauze speelt het ensemble het lied ‘Der Tod und das Mädchen’ van Schubert, een romantisch stuk. Klarinettist Marnix van den Berg maakte het prachtige arrangement voor het ensemble. De ernstige sonore melodie ontroerde, het spel van de musici fonkelde. Een kwintet van Henri Tomasi vormde het laatste programma onderdeel. De 20ste eeuwse Franse componist van Corsicaanse voorouders schreef een stuk dat je meenam naar een paradijselijk impressionistische setting waar vogels in alle vrijheid kwinkeleerden, soms gelijkgestemd, soms in een tegendraadse vrolijkheid. Het hemelse tafereel wordt aardser en verdiept zich, in de verdere muzikale schildering lijkt geen lijn te bestaan, maar harmonieën vinden elkaar steeds weer.

Muziek onontbeerlijk
Mede organisator Bas Vliegenthart bedankte de musici met een typisch Groene Hart product, het Gouda kaasje. Hij noemde de middag spannend en enerverend. Het Markus blaaskwintet dat nu 2 ½ jaar bestaat repeteert elke vrijdagochtend en geeft uitvoeringen in het hele land. Hoboïste Evelyn Heuvelmans vertelt dat het voor haar niet mogelijk is zonder muziek te leven. Het kan haar stemming bepalen en die intensiteit hoorden wij in het veerkrachtige, expressieve en loepzuivere spel van de musici. De genuanceerde interpretatie was een ontdekkingsreis, wist intense gevoelens op te roepen en dat is een prachtige ervaring. In de refter van het klooster was onder het genot van een glaasje nog heel wat om over na te praten.

Lia de Vries

Bij de foto: vlnr. Wim Markus, dwarsfluit; Marnix v.d. Berg, klarinet; Jasper Bon, fagot; Romain

< Top


Nieuwjaarsconcert door de Klaverband

Op een gezellig en zeer goed bezocht nieuwjaarsconcert van de Stichting Podium Oudewater, werden de bezoekers getrakteerd op een optreden van de Oudewaterse Klaverband. Deze band, van oorsprong circa 30 jaar geleden opgericht door ouders en leerkrachten van de basisschool Klavertje 4, verzorgden een avondvullend optreden met coverliedjes van groepen en singer/songwriters uit de jaren 70-80. Na de tweede pauze gingen zelfs de voeten van de vloer.

< Top


Muziek van de bovenste plank

Het wereldberoemde ‘Rosenberg Trio’ speelde een fantastisch programma in het Oudewaterse stadhuis op zondagmiddag 26 mei. Het muzikantenbloed stroomt in hun aderen. Voorouders in hun zigeunerfamilie speelden hen de traditionele gypsy muziek voor en op jonge leeftijd waren ze al onafscheidelijk van hun instrumenten. De ras muzikanten lieten het publiek een staaltje ongelofelijk virtuoos muziekspel zien en horen. Actie, passie, vuurwerk, onverwachte streken, liefde, droom, nostalgie en gein zijn in hun tonen en ritmes te horen, het was een fantastische muzikale belevenis.

Snaaracrobatiek
Zo vanuit de file op de A12 troffen de drie muzikanten al in volle vaart de juiste snaren op het podium in de raadzaal van Oudewater. De drie Rosenberg neven Stochelo, (45) gitarist, Nous’che (47) gitarist en Nonnie (57) contrabassist spelen sinds 1992 samen. Ze zijn met muziek opgegroeid. Tijdens jam sessies op reünies bij hun Sinti zigeunerfamilies werden zij in het muzikale leven meegezogen. Ze kunnen geen noten lezen en maken zich de muziek eigen op het gehoor. Stochelo, gitarist, begon serieus te spelen toen hij 10 jaar oud was. Bijna direct werd zijn talent ontdekt en al vroeg won hij jongtalentprijzen. De gitaar is een dierbaar instrument, Stochelo ziet haar zelfs als zijn tweede vrouw. Op dit moment bespeelt hij een één jaar oude Selmer gitaar, die is nagebouwd als de Django Reinhardt gitaar, compleet met slijtage. De Rosenbergs werden gegrepen door de swing van de dertiger jaren Parijse ‘Hot Club de France’ gypsy jazz muziek. Ze maakten kennis met de violist Stéphane Grappelli en in 1993 speelden ze zelfs met hem samen in de Carnegie Hall ter ere van zijn 85ste verjaardag. Ook muziek van de gitarist Django Reinhardt en de alt saxofonist Charlie Parker diende hen als voorbeeld. Nummers als ‘Dream of you’, ‘Nuages’ zijn super geraffineerd neergezet. ‘Double Jeu’ en ‘Sephora’ zijn Stochelo’s eigen beeldschone composities. Het ‘Les yeux noirs’ werd al door hun grootvader gespeeld. De vingers vliegen over de snaren en treffen ongehoord originele klanken in eindeloze variaties. Je moet erbij zijn om te ervaren hoe ze het publiek weten te raken met hun muziek en hier en daar een grap tot lachen aanzet. Er ontstaat applausverwarring, als na de bijval het stuk nog niet is afgelopen. Soms zorgen schijnbaar op hol slaande gitaarpartijen voor extra spanning. Op bekendere nummers als ‘The shadow of your smile’ en ‘All of you’ wordt mooi harmonieus geïmproviseerd. Met grote speelsheid en vindingrijkheid vinden ze verbindingen in de flamenco, latin, pop maar altijd met de ongeëvenaarde Rosenberg Touch. Welke je muzieksmaak ook is, het Rosenberg trio weet je door overtuiging, toewijding en groot muzikaal talent te treffen. Met het nummer ‘It don’t mean a thing, if you ain’t got that swing’ als toegift was een bijzonder concert ten einde. Voor een prima organisatie droeg ‘Podium Oudewater’zorg.

Lia de Vries

< Top


Vreeswijk en de Andersons

Opnieuw een schot in de roos

De Cornelis Vreeswijk-experience van de Andersons van vanavond was weer een unieke belevenis: dicht op de huid en ook muzikaal en theatraal een geweldige ervaring.
Buitengewoon bedankt voor jullie perfecte programmering.

Geniet van het voorjaarsachtige weekeinde.
Hartelijke groet,

Gerard Boulogne         (Ingekomen reactie 20-04-2013)


Muziek en verhalen

In Nederland kennen de meeste mensen het krachtige rauwe stemgeluid van Cornelis Vreeswijk van songs als 'De nozem en de non' en 'Veronica'. Dat de uit IJmuiden afkomstige naar Zweden geëmigreerde zanger een beroemdheid was in dat land, dat was bij velen niet bekend.

Vijfentwintig jaar na de dood van de artiest lijkt de belangstelling voor zijn werk toe te nemen. Zo zorgden `De Andersons' zaterdagavond 20 april, voor een grote verrassing. In het stadhuis van Oudewater brachten zij een bruisend muzikaal programma met door henzelf bewerkte songs van de zanger en vertellingen over zijn leven, Podium Oudewater zorgde ervoor.

Bruisende ballads en spannende verhalen
Anna Ågren en Roel Dullaart vormen de kern van de theatergroep `De Andersons'. De half Zweedse Anna vertelt dat ze van jongs of aan bekend was met het werk van Cornelis Vreeswijk. "Mijn moeder wiegde mij in slaap met zijn ballads en later zong ik zijn melodieën zelf." Toen ze besloten in een programma, een ode, aan deze in Zweden beroemde zanger te gaan maken, wist ze zijn werk in het Nederlands te vertalen met volledig behoud van de beeldende kracht van zijn poëzie. Roel Dullaart, zanger, gitarist en percussionist, met wie Anna samen muziektheater aan het conservatorium studeerde, schreef met de anderen muziek, teksten en verhalen die de balladen in een context plaatsen. Tegelijkertijd komen we iets te weten over de Zweedse volksaard als Anna beeldend vertelt over de melkpakken in de Zweedse winkels met de levensadviezen, over natuur, kalmte, drank en losbandigheid. Tom Dicke, stuurt vanachter zijn piano de meest fijnzinnige akkoorden de zaal in. Mirek Walton, gitarist excelleert op de gitaar in de meest afwisselende stijlen. Cornelis Vreeswijk zette het leven in Zweden bij tijd en wijle op zijn kop, zijn liederen en niet alledaagse levensstijl maakten veel los. Zijn onderwerpen konden fel maatschappijkritisch zijn, ook wist hij in zijn werk op wonderschoon poëtische wijze de liefde in al haar facetten beschrijven. Zo was het lied van het `Rozenblaadje en de wind' van een prachtige tederheid en onschuld. In de verschillende bluesnummers, zoals de ‘Halebu Blues’ en de ‘Hopeloos blues’ lieten de muzikanten hun muzikale kwaliteiten helemaal de vrije loop. In een gloedvolle voorstelling van hoog niveau werd het publiek totaal meegenomen naar de enerverende wereld van Cornelis Vreeswijk.

Lia de Vries (De IJsselbode 23-4-2013)

< Top


Muziek met raffinement

Het Brackman Trio is geen onbekend muziekdrietal meer in Oudewater en omstreken. De drie jonge mensen, Anne en Tim Brackman en Jonathan van IJzerlooij, op weg naar het grote concertpodium, verzorgden al meerdere malen mooie recitals met andere musici samen. Nu, op zondagmiddag 24 februari 2013, speelden ze in hun eigen muziekformatie de sterren van de hemel in de kapel van het Passionistenklooster in Haastrecht. Muziekstukken van de componisten Turina, Beethoven en Schumann vormden een mooi programma.

Talent en temperament
Twee culturele clubs de Haastrechtse Kring en Podium Oudewater werkten traditiegetrouw samen om het zondagmiddagconcert mogelijk te maken. Buiten vormde een licht sneeuwgordijn het decor, muziekliefhebbers lieten zich niet afschrikken door het ongemak. Zij waren blij dat ze waren gekomen, want ze werden getrakteerd op wonderschone muziek door het Brackman trio. De gemiddelde leeftijd van de musici ligt nog onder de twintig jaar, hun spel was volwassen en goed doordacht. Ze wonnen al diverse prijzen op binnen- en buitenlandse festivals en maakten tournees in verschillende landen. Elk muziekstuk werd leuk door ze ingeleid. Jonathan van IJzerlooij, de cellist, vertelde iets over het eerste stuk, de Circulo van de Spaanse componist Joaquin Turina. Het stuk uit 1936, net voor de Spaanse burgeroorlog geschreven, beschrijft stemmingen gedurende een dag in spaans-franse muziekkleuren. Cello, viool en piano gaan van ochtendstilte, naar activiteit lijkend op flamenco en stierengevecht in de middag en bespiegeling in de avond. In het 2e stuk, het pianotrio van Beethoven Opus nr. 1 uit 1793, voelden de musici zich helemaal thuis. Anne Brackman vertelde dat de muziek van Beethoven vernieuwend was in zijn tijd. Mozart en Haydn waren geliefd, men moest wennen aan de gedurfde akkoorden van Beethoven. Het snelle stuk met zijn beheerst explosieve frasen werd mooi genuanceerd gespeeld en bleef spannend tot het laatste moment. De instrumenten hadden elk hun eigen stem en soms ook leek het, in het feilloos op elkaar afgestemd spel, of het één prachtige klank was die de toehoorders helemaal inpalmde. Na de pauze speelden ze het gecompliceerde pianotrio nr. 2 van Robert Schumann uit 1847. Een expressief stuk waarin de opgewektheid ook een treurige indruk achterlaat. Er klonk een daverend applaus aan het einde van het concert, de musici beantwoordden dit door als toegift een deel van het moderne pianotrio van Leonard Bernstein te spelen. De drie musici volgden de pre conservatorium opleiding aan de Academie Muzikaal Talent te Waarder. Tim en Jonathan studeren nu verder aan het Haags Conservatorium. Anne studeert naast piano ook fluit. Van deze jonge talenten zullen we ongetwijfeld nog veel horen.

Lia de Vries

< Top


Nieuwjaarsconcert door Windfall

Zaterdagavond hield Podium Oudewater haar Nieuwjaarsconcert in een zeer goed gevuld en sfeervol verlicht Stadhuis. In zijn begroeting voorafgaand aan het concert bedankte Rob Grem, de secretaris van Podium Oudewater alle vrijwilligers van de stichting, maar ook die van de organisaties binnen de gemeente, waarmee zij het afgelopen jaar mee heeft samengewerkt om de doelstellingen van de Stichting te verwezenlijken. De organisatie van OpenMonumentenDag werd onder de aandacht van het publiek gebracht. Daarbij bleven de NOVO en Heno niet ongenoemd. Ook de samenwerking met de Haastrechtse Kring benadrukt en hij gaf een vooruitblik op het komende seizoen..
De van oorsprong Oudewaterse band Windfall zorgde met haar muziek uit de jaren ’60-’70 en ’80 en de befaamde countrymuziek voor erg enthousiaste reacties van het publiek. In de eerste van de 3 sessies werden zogenaamde akoestisch begeleide nummers ten gehore gebracht. Fantastisch luistermuziek. Velen zongen uit volle borst mee en de zangeres Linda de Jong praatte het programma magnifiek aan elkaar.
Windfall zorgde voor zo veel enthousiasme, dat de laatste nummers van de 3-delige sessie gepaard gingen met de nodige danspasjes. De organisatie mag weer spreken van een zeer geslaagde avond

< Top


Het Amstelveens Symfonieorkest en de jonge solisten

De veertig amateurmusici van topniveau die samen het Amstelveens Symfonieorkest vormen en hun dirigente Saskia Boon, kwamen naar de Ontmoetingskerk in Oudewater om daar met volle overgave te musiceren. Op vrijdagavond 9 november brachten ze een prachtig programma met als solisten zes jonge talenten die ontzagwekkende mooie muziek lieten horen. Het concert was fonkelend en geladen met muzikale energie. Je neemt er als toeschouwer iets van mee naar huis. ‘Podium Oudewater’ nam de organisatie voor haar rekening, een fantastische avond.
 

Vaart en passie
Sinds het programma ‘Maestro’ op tv wordt uitgezonden, is het helemaal duidelijk dat dirigeren een intensief vak is. Iedere beweging van de dirigent, hoe klein ook, is geladen met betekenis. Dirigente Saskia Boon leidde haar musici deze avond naar fantastische muzikale hoogtepunten en wij als toeschouwers beleefden ze ten volle mee. Saskia was 38 jaar celliste bij het Koninklijk Concertgebouw Orkest. In 1990 kwam ze naar het in 1976 opgerichte Amstelveens Symfonieorkest, AMSO, om daar te gaan dirigeren. Saskia is veelzijdig, ze zegt: “Het programma dat we vanavond laten horen is een resultaat van een half jaar elke week oefenen. Nauwgezet nemen we de noten door en ook de muzikale interpretatie, het is hard werken. Ik geef lange tijd cello les en dirigeren is eigenlijk ook lesgeven”. De orkestleden en ook de solisten zijn blij met hun dirigente, er is intens contact tussen hen. De muziek leeft en vibreert door haar energieke aanpak. Met de machtige dubbel akkoorden van Mozart’s Ouverture uit ‘Die Zauberflöte’ begint het concert. Snaar- en blaas instrumenten weven hun klanken dooreen. Er wordt gespeeld met vaart en passie. De blazers zoeken een plaatsje in de zaal, de vier jonge solisten Laura Brouwer, 14 jaar, Kanna Twisk, 13 jaar, Linde v.d. Ven, 16 jaar en Monet Twisk, 16 jaar, leerlingen van de muziekschool in Amstelveen komen op het podium. Ze spelen het concert voor vier violen van Vivaldi. Het is fantastisch deze jonge mensen zo virtuoos hun instrumenten zien bespelen in dit intens vrolijke stuk. De blazers weer terug op het podium spelen vier Engelse volksliedjes in 1959 bewerkt door Gordon Jacob. Deze wereldmuziek kent ongewone harmonieën en dissonanten en herkenbare melodieën, zoals ‘Early one morning’. Anneleen Schuitemaker, 20 jaar, stelt haar harp op. Op 10 jarige leeftijd begon ze met harplessen, nu studeert ze aan het Koninklijk Conservatorium in Amsterdam. Anne Brackman is 18 jaar, zij begon op 3 jarige leeftijd met fluitlessen bij haar moeder. Ze is nu leerling bij Erika Waardenburg en haar Academie muzikaal talent. Ze spelen het concert in C voor fluit en harp van Mozart. Hoge, verre fluitklanken met de warmte van de harp, heel mooi. Anne speelt op een palissander dwarsfluit, gebouwd door Alfred Verhoef, deze fluit heeft een wat warmer timbre. Haar spel kent raffinement, is vloeiend en mooi beklemtoond. Ze trad eerder op in het stadhuis en komt op 24 februari met haar Brackman trio spelen in het klooster te Haastrecht. “Ik speel dan piano”, zegt ze als multi talent. Anneleen speelt met durf en overtuigingskracht. Samen met het orkest bouwen ze een mooie spanningsboog op. Annelien vertelt dat het voor het eerst is dat ze een programma samenspelen. “We voelen elkaar heel goed aan, ons samenspel zou best eens een vervolg kunnen hebben”.

Fantastische musici
Na de pauze laat de 13 jarige Kanna Twisk het rondo uit de feestelijke Haffnerserenade van Mozart horen. Kanna speelt de dansende octaafsprongen met schijnbaar gemak en zekere hand. Ze vertelt dat ze het fijn vindt om op het podium te staan. “Het applaus is ook heerlijk, al ben ik wel altijd een beetje zenuwachtig”. Ze is geweldig. De 16 jarige Monet Twisk, speelt de romantische Symphonie Espagnole van de Franse componist Lalo. Ze brengt een mooie dramatische en virtuoze nuances aan in het stuk met zijn Spaanse muziekinvloeden. Het orkest eindigt met de Symfonie nr.8 van Schubert, de Unvollendete. De als sterren flonkerende noten lijken zo te zijn opgepakt uit de ruimte, gevormd tot akkoorden van kracht en tederheid, verwerkt tot een onbeschrijfelijk mooie dansende melodie, samen droom en werkelijkheid verbeeldend. In een langdurig applaus liet het publiek weten dat het concert van het AMSO en haar solisten een onvergetelijke avond was. Saskia en de musici hadden een hartelijk publiek en een gastvrij onthaal aangetroffen in Oudewater.

Lia de Vries

< Top


De sprankelende Marjolein Meijers en haar muzikanten

De door Podium Oudewater georganiseerde culturele zondagmiddag in het stadhuis was een fantastische belevenis. In hun muziek¬theatershow wisten Marjolein Meijers en haar muzikanten Walter en Onno Kuipers het publiek in de totaal uitverkochte raadszaal mee te nemen in verhalen waar je graag naar luistert, omdat ze je best bekend voorkomen. De komische wendingen en de serieuze pointes vormden verrassingselementen waarbij een zekere alertheid van de toeschouwer vereist was. Een voorstelling over gebeurtenissen uit het leven, in een tijd die verandert en toch ook weer niet.

Verbazing en verwondering
Marjolein Meijers droogt de glazen achter de bar van haar kroeg aan een 'dead end street'. Slechts luttele minuten heeft ze nodig om de luisteraar in haar verhaal mee te nemen. Ze vertelt over de verering voor haar moeder en diens hooggespannen verwachtingen, waaraan ze alleen op haar eigen manier kan voldoen. Ze ontdekt dat er een eigen werkelijkheid bestaat, `de lucht is groen en het gras is knalblauw'. De beeldende teksten in haar zelfgeschreven songs vormen een volmaakte eenheid met de muzikale arrangementen. Walter en Onno Kuipers bespelen de snaren en toetsen van zestien instrumenten op fijnzinnige wijze. In de ballads is een tikje Country te horen, iets Keltisch, of soms een vleugje Gypsy. Zelf speelt Marjolein contrabas, gitaar en banjo in deze voorstelling. Ze vertelt dat de voor haar, door Daphne de Bruin, geschreven verhaallijn in de voorstelling niet autobiografisch is, maar wel elementen uit haar eigen leven bevat. Op aardse wijze beziet ze het leven na dit leven en stelt zich voor dat er misschien best eens een credit card nodig zou kunnen zijn in de hemel en dat in de hel een uitkering van pas zou kunnen komen.
Na de pauze vertelt ze over het winnen van de hoofdprijs in de loterij. Haar nieuwe levensstijl blijkt deuren te sluiten in plaats van ze te openen. Het programma laat bovenal verbazing, verwondering en vreugde over het leven zien, een leven dat alleen spelers en medespelers kent, geen winnaars of verliezers.
Het publiek in het stadhuis vanmiddag sluit haar in het hart, ze heeft hen een frisse kijk gegeven en ze nieuwe `muziek' laten horen.
De titel van haar programma ‘Niemands meisje’
is een verwijzing naar Bonnie Raitt's song over onafhankelijkheid 'Nobody’s girl’.

Lia de Vries

< Top


De betovering door twee pianisten

Op de stralend zonnige zondagmiddag van 20 mei was de raadszaal van het Oudewaterse stadhuis volledig bezet door een enthousiast en muziekminnend publiek. Tijdens het door ‘Podium Oudewater’ georganiseerde concert speelden de pianisten Milos Gouka en Srdjana Jovanovic stukken van de Franse componisten Debussy, Ravel en Poulenc. Virtuoos en beeldend vertolkten ze de gecompliceerde impressies die de componisten schreven eind 19e en begin 20e eeuw. In hun doorleefd spel wisten ze op boeiende en spannende wijze de verhalen te vertellen die in deze muziek besloten liggen.


Milos Gouka en Srdjana Jovanovic na hun meesterlijk concert

Verhalen in muziek vol technische hoogstandjes
De jonge musici Milos Gouka en Srdjana Jovanovic, hij van Nederlands-Servische komaf en zij van Servische origine, openden hun recital met de behendig vierhandig gespeelde ‘Petite Suite’ van Claude Debussy. De melodieën van deze vier stukjes verschillen van het rustige deinen van een bootje op het water tot de marsmuziek bij een optocht en een vrolijke dans. De korte inleiding die Milos Gouka houdt over de thema’s die in de stukken aan de orde komen helpt om je een beeld te vormen van hetgeen de componist voor ogen had. Srdjana speelt nu Ravel’s ‘Miroirs’. De verklankte noten fladderen van vrij naar opgesloten in het ‘Noctuelles’ dat over nachtvlinders gaat. In ‘Alborada’ laten stuiterende staccato ritmes Spaanse invloed horen. Tal van unieke en originele akkoorden geven je een kijk op de onbegrensde mogelijkheden die de muziek in zich draagt. Na de pauze speelt Milos ‘Gaspard de la Nuit’ uit 1908 ook van Ravel. Deze muziek is nog een stapje verder naar abstractie. Het is muziek op drie gedichten van de dichter Bertrand. ‘Ondine’ het kabbelde lied vol met wilde cadensen van een waternimf, verliefd op een voorbijganger. De rustige maar o zo dreigende steeds terugkerende drieklank in ‘Le Gibet’, de galg en het grillig en razend moeilijke ‘Scarbo’. Milos vertelde dat Srdjana en hij het als een missie beschouwen deze impressionistische muziek vol van verrassende klankcombinaties en rijke klanktaal te vertolken. De voorliefde van het in klassieke muziek geïnteresseerde publiek gaat nog steeds uit naar eerdere en bekende klassieken. Deze ‘moderne’ muziek is niet altijd begrepen. Als laatste speelden ze, de Sonate van Poulenc, een waar staaltje ‘quatre-mains’ acrobatiek. In hun gepassioneerde vertolking van de twee pianisten hoorde je prachtige verhalen die je diep van binnen raakten.

Na hun muziekstudies voor Milos in Tilburg en voor Srdjana in Belgrado wonnen ze vele prijzen overal ter wereld. Op een van de muziekconcoursen ontmoetten ze elkaar en sinds 2010 vormen ze een partnerschap in hun muzikale en in hun persoonlijk leven. Op dit ogenblik wonen ze in Stavanger, Noorwegen en volgen masterclasses bij Hakon Astbò. Tijdens hun verblijf van een week in Nederland gaven ze optredens in meerdere plaatsen.

Lia de Vries

< Top


Vier saxofoons in mooi paasconcert

Op uitnodiging van Podium Oudewater speelde het Weesper Saxofoonkwartet tweede Paasdag in het Stadhuis te Oudewater. Het was een verrassende en unieke ervaring. Muziekstukken die alom bekend zijn en gewoonlijk gespeeld worden met andere instrumenten in een aanmerkelijk grotere bezetting, waren nu te beluisteren in arrangementen voor vier saxofoons.


Podium Oudewater organisator, Rob Grem, bedankt het Weesper Saxofoonkwartet, Dirk van Dijk, Frank v.d. Gender, Tristan da Cunha en Dayene Haas
.

De musici Tristan da Cunha, baritonsax; Frank v.d. Gender, altsax; Dayene Haas, tenorsax en Dirk van Dijk, sopraansax vormen sinds 1991 het Weesper Saxofoonkwartet. Ze geven concerten bij diverse gelegenheden. Tot hun repertoire behoren klassieke stukken, zowel als musical melodieën, Zuid Amerikaanse muziek en BoogieWoogie. Het publiek in het Oudewaterse stadhuis genoot van hun Gershwin songs, Pavanes (dansen) van Gabriel Fauré en Maurice Ravel, de Ragtime van van Scott Joplin’s ‘Elite Syncopations’. De tango melodie van Astor Piazzola’s ‘Oblivion’ was op saxofoon gespeeld super geraffineerd. Bij het nummer ‘Charlie Chaplin on the beach’ zag je het zwarte mannetje met bolhoed en wandelstok waggelend heen en weer bewegen. Pergolesi, die leefde rond 1700, schreef zijn zwanenzang ‘Stabat Mater Dolorosa’ voor sopraan, alt, strijkers en orgel. Nu was de bariton saxofoon in een fantastische hoofdrol. Sluitstuk de swing van de Boogiewoogie en de toegift ‘Lady be good’ maakten een eind aan een mooie muzikale middag.

Lia de Vries

< Top


Mooi voorjaarsconcert in het klooster

Het traditionele voorjaarsconcert georganiseerd door Podium Oudewater en De Haastrechtse Kring, op 11 maart 2012, was een zonnig sfeervol zondagmiddagconcert. In de St. Gabrielkerk bij het Passionisten klooster speelde het Allegra Strijkkwartet voor een groot aantal muziekliefhebbers. De vier jonge strijkers, Rosanna Philippens en Nadia Frissen, viool, Hannah Strijbos, altviool en Lidy Blijdorp, cello, lieten muziek van Schubert, Beethoven en Debussy horen. Zij speelden een programma overvloeiend van prachtig spannende muzikale momenten.     
     vlnr: Rosanne Philippens, Nadia Frissen, Hannah Strijbos en Lidy Blijdorp

Het Allegra Strijkkwartet

Toen de vier musici op het podium in de kerk hadden plaatsgenomen en werden geïntroduceerd door de voorzitter van de Haastrechtse Kring, Rinus Dionisius, werd aan de violiste Rosanne Philippens de vraag gesteld of ze iets wilde laten horen uit de tijd dat ze met vioolspelen begon. Drie jaar was ze toen ze de viool leerde kennen en deze tijd was moeilijk terug te brengen. Ze deed enkele beginstreken en dat leverde natuurlijk een hartelijk applaus op. Vervolgens vertelde Rosanne iets over het eerste stuk dat gespeeld zou worden. Het was ‘Quartettsatz’ van Franz Schubert. Een stuk dat hij op 23 jarige leeftijd (1820) componeerde en nooit had afgemaakt. Het was een prachtig stuk, een dansend zingende melodie met plotselinge klankexplosies. Het conflict tussen werkelijkheid en droom wordt erin uitgebeeld, een gegeven dat vaker in het werk van Schubert naar voren komt. Het tweede programma onderdeel was het strijkkwartet nr. 10 in Es groot, opus 74 van Ludwig van Beethoven. Het stuk uit 1809 wordt wel ‘Harp’ genoemd, omdat in het eerste deel tokkelend gespeelde fragmenten voorkomen. Dit geeft een zekere lichtheid in het temperamentvolle stuk, dat ook langzamer en gevoelvoller delen kent. Beethovens drang naar vernieuwing komt er in naar voren. Tot slot speelden de strijkers het strijkkwartet in G klein, opus 10 van Debussy, uit 1893. Klank wordt door hem gebruikt als weergave van stemmingen en indrukken. Het lijkt een gesprek tussen de snaarinstrumenten, soms bespiegelend een stilte doorbrekend, soms luisterend en dromerig. Er zijn licht Andalusische dans en Javaanse gamelan invloeden te horen. De vier musici vertelden na afloop dat ze voortdurend met elkaar communiceren in de muziek. “Maar ook in het gewone leven hebben we elkaar veel te vertellen”, zegt Rosanna lachend. Alle vier kregen ze een muziekopleiding bij Coosje Wijzenbeek en speelden ze in de ‘Fancy Fiddlers’, een groep geselecteerde strijkers die van 8 tot 18 jaar, onder haar leiding, oefenen en concerteren. Lidy Blijdorp gaat nu in Parijs studeren, zij was vanochtend nog op radio 4 te beluisteren en won recentelijk de eerste prijs op het ‘Grachtenfestival’. Zij verheugt zich op het cello concert dat ze gaat geven met ‘The Hermitage State Orchestra’ in St. Petersburg in februari 2013. Nadia Frissen studeert nu viool in Den Haag, Hannah Strijbos gaat een masterstudie altviool doen in Londen en Rosanne Philippens studeert in Den Haag en Berlijn. Zij hebben alle vier de wens om zo veel mogelijk concerten te gaan spelen in binnen- en buitenland. Het Allegra Strijkkwartet bestaat sinds 2005, de vier musici voelen elkaar fantastisch aan, hun samenspel is intens spannend en genuanceerd. Zij hebben hun publiek een fantastische middag bezorgd.

Lia de Vries

< Top


Nieuwjaarsconcert Oudewater

Zaterdag 7 januari 2012 vond in het Stadhuis van Oudewater het traditionele Nieuwjaarsconcert plaats van Podium Oudewater. Deze avond stond In het teken van Ierse en ook Schotse muziek opnieuw vertolkt door de Nederlandse groep Kilshannig. De stemming was optimaal.

Door de zeer grote belangstelling was de organisatie genoodzaakt om de Raadszaal en Trouwzaal op geheel andere wijze in te richten, zodat iedereen een plaats geboden kon worden. Dat is niet helemaal gelukt, zodat een aantal mensen toch nog op de raadstafels plaats moest nemen. In zijn woord vooraf werd door de secretaris van Podium Oudewater vooruit gekeken naar de programmering voor de komende jaren. Door de grote onzekerheid na 2012, werd een oproep gedaan aan de politiek van Nederland en van Oudewater om vooral tijdig na te denken over de mogelijkheid van subsidiëren. Als deze beslissingen te laat worden genomen is het heel lastig goede gekwalificeerde artiesten en musici op tijd te contracteren. Alle vrijwilligers van de Stichting werden met een hartelijk applaus bedankt voor hun inzet voor deze avond en het afgelopen jaar. Na een korte introductie werd de groep Kilshannig verwelkomd.
De reels, jigs en ballads werden met de meest fantastische verhalen omgeven. Het zijn over het algemeen oude verhalen over liefde of over het ontbreken daarvan, over de economische armoede In het verleden, over goedkope arbeidskrachten die na hun arbeid 'bedankt' werden voor hun werk en de strijd tussen noord en zuid. Er is heden ten dage weinig veranderd, zo lijkt het. Het enthousiaste publiek genoot van een zeer goed verzorgd concert, waar ruim na elven nog toegiften werden gegeven. Na afloop trakteerde de organisatie op heerlijke hapjes.

De IJsselbode, 10 januari 2012

< Top


Jong muziektalent laat zich horen

In het stadhuis aan de Visbrug in Oudewater werd zondagmiddag 9 oktober 2011 fantastisch gemusiceerd door dertien jonge musici. Ze zijn allemaal leerlingen aan de 'Academie Muzikaal Talent' te Waarder. De zeer jonge talenten toonden, als solist en als orkest, reeds bewonderenswaardige vaardigheden. Hun frisheid en durf deed het publiek genieten van pure muziek, een bijzondere muzikale belevenis. Het concert was georganiseerd door 'Podium Oudewater.

Harp, piano, viool en cello
De concertharpiste Erika Waardenburg richtte in 2003 haar 'Academie Muzikaal Talent' op met het doel het stimuleren van talent op allerlei terrein in de muziek. Momenteel zijn er 20 leerlingen op deze preconservatorium opleiding, ze komen uit het hele land. Het is voor iedereen, die het belang van de muziek inziet, mogelijk om vriend van de academie te worden. Zij stelde haar leerlingen aan het publiek voor. Als eerste speelde de 15 jarige Joost Willemze dansen van Claude Debussy. Hilde Stolker begeleidde deze harpist op de piano en ook de muziek van alle andere talenten. Er was een mooi opgebouwde spanning in het stuk te horen, soms leek het of de akkoorden zo uit de ruimte werden geplukt en de elfen in het bos dansten. Jean-Christophe Abrahams, 12 jaar, speelde op piano de wervelende krachtige tonen van de Impromptu nr. 4 van Franz Schubert. Mooi gespeeld, dit moeilijke stuk met zijn noten die zich als arabesken door elkaar heen vlechten. Laura Lunansky deed de 'Danse Espagnole' van de Falla. Een overeenkomst werd door Erika aangeduid: de Spaanse componist de Falla vluchtte naar Argentinië en laat dat nu ook het land zijn waar Laura haar wortels heeft. Hier is in de ronddraaiende bewegingen in de muziek het zuidelijk temperament voelbaar. Heel mooi vioolspel van deze 16 jarige Utrechtse gymnasiaste. Melle de Vries weet heel knap muziek van moderne componisten te vertolken op cello. Hij speelde 'On Speed' van de Nederlandse componist Theo Verbey. De trillingen van voortrazend verkeer in een voortrazende wereld waren voelbaar. Popper, ook wel genoemd de Paganini van de cello, componeerde de Hongaarse Rhapsody. Een huzarenstukje dat ook fantastisch werd gespeeld door Melle de Vries. Tot slot voor de pauze speelde het Brackman Trio: Anne, piano, Tim, viool en Jonathan van IJzerlooij, cello het Trio opus 15 van Smetana. Een aangrijpend stuk gecomponeerd na het overlijden van zijn dochtertje. Tim Brackman vertelde dat ze niet lang geleden de 'Entree' prijs voor kamermuziek in de wacht hadden gesleept. Een optreden in de kleine zaal van het Concertgebouw was voor hen weggelegd

Carnaval der dieren
Op de vraag van Erika Waardenburg: "Wist u dat dieren ook trouwen ?", kregen we een prachtig muzikaal antwoord. Het muzikale sprookje het 'Carnaval des Animaux' van Camille Saint Saens is een fleurig orkestwerk, hier voor acht muzikanten. Erika las het humoristisch door Edwin Rutten opgetekende sprookje voor, afgewisseld door de musicerende dieren. Tal van bekende stukjes zijn hier te horen: het aquarium, de fossielen en de zwaan bijvoorbeeld. Hier heel goed samenspel van de orkestleden. Het publiek was enthousiast en bedankte de jonge musici met een hartelijk applaus.

Lia de Vries, IJsselbode, oktober 2011

< Top


Gitarist Martin Lichters was verrassend

In het Oude stadhuis aan de Visbrug in Oudewater speelde gitarist Martin Lichters, afgelopen zaterdag een prachtig en gevarieerd muziekprogramma. Door zijn verfijnde techniek, mooi doorleefde spel en boeiende presentatie wist hij de luisteraars volkomen in zijn greep te houden. Slagwerker Joos Hassing bracht op verschillende instrumenten fantastisch geplaatste accenten aan. Van rustige muziekstukken uit de barok, naar Spaans- en Zuid Amerikaans vuurwerk en swingende jazz en pop, een belevenis.


Bij de foto: links Martin Lichters en rechts Joos Hassing

Muzikale reis door de tijd
De twee muzikanten die zaterdagavond de Oudewaterse raadzaal met hun klanken vulden, speelden hun muziek met hart en ziel. Gitarist Martin Lichters studeerde klassiek zowel als populair gitaar aan het Sweelinck conservatorium in Amsterdam. Hij treedt op als sologitarist, gitarist in diverse muziekformaties en is leraar aan de muziekschool in zijn woonplaats Amstelveen. Joos Hassing, slagwerker, is directeur en docent aan zijn eigen drumschool in Almere. In hun spel namen ze ons deze avond mee in een reis door de rijkgeschakeerde wereld van de gitaarmuziek. De muziek van de 17e eeuwse componist Brescianello werd oorspronkelijk voor luit geschreven. Martin Lichters speelde vier gedeelten uit de partita E moll. De geordende noten uit deze barokmuziek brengen een plechtige opgewektheid te weeg. De Spaanse Fernando Sor, die rond de 18e eeuw leefde, legde meer kracht in de akkoorden. In die tijd zag men de gitaar als een mini orkest, het was de tijd van de opera. De Braziliaanse componist Villa-Lobos vond de inspiratie voor zijn muziek in de rijke volkscultuur van zijn land. Deze 19e eeuwse muziek kent meer romantische melodieën. De Venezolaanse componist Antonio Lauro uit de twintigste eeuw brengt weer meer ritme en snelheid in zijn verhalende composities. In het stuk 'Nathalia' speelt Joos Hassing de bongo ingehouden. In de 'Buleria', een eigen, 12 tellen flamengo compositie van Martin Lichters speelt Joos Hassing de cajòn met verve. Dit ritme-instrument dat veel verschillende soorten klanken kan voortbrengen, is een houten kist waarin binnenin snaren zijn gespannen of soms belletjes. Voor het spelen van de flamengo, pakt Martin even een andere gitaar. Deze gitaar heeft een dunner bovenblad omdat hierop het ritme wordt geslagen. De flamengo is ontstaan uit muziek van de Zigeuners en de Moren. Eerst was er alleen zang, later kwam het klappen en de dans.

Vuurwerk en improvisatie
De muzikanten laten nu meer vrijere muziekvormen horen. Donkerder tokkelende akkoorden in de stukken van Paco Peña. In de 'Felicidade' samba van Jobim, bespeelde de percussionist zijn drum met de handen. "Een nooit eerder vertoonde muzikale inspiratie", vertelt Martin met een knipoog. Voor het Thelonious Monk stuk 'Round Midnight' gebruikt Martin de elektrische gitaar. Het nummer 'Ebon Coast' van de Amerikaanse gitarist Andy Mc Kee was fantastisch. Prachtige ongewone akkoorden soms alleen gespeeld op de snaren in de hals van de gitaar. Hier en daar zette Martin Lichters zijn electronische loupes in voor een nog dynamischer effect. De jazz finale met 'I've got the world on a string' en 'I got rhythm' deed het publiek swingen. Het spel van beide muzikanten was vaak een mooie spannende krachtmeting in tempo. Ook de humorvolle uitleg van muzikale feiten en wetenswaardigheden maakte de avond tot geweldig entertainment.

Lia de Vries, mei 2011

< Top


Symfonieorkest Rijnmond fantastisch

Het is wel een waagstuk geweest om een compleet symfonieorkest in Oudewater uit te nodigen. Maar het muziekminnend publiek pikte het helemaal op. De schoonheid van welluidende klanken die zaterdagavond 2 april werd weergegeven door het symfonieorkest 'Rijnmond' in de Oudewaterse 'Ontmoetingskerk' maakte diepe indruk op de aanwezigen. Voor de pauze speelde men de lichte stukken van Gounod en Tsjaikovski, daarna Beethovens' symfonie nummer 3 met zijn liefelijke en tegelijk daverende stromen en onderstromen.

Anton Spronk virtuoos
Het Symfonie orkest Rijnmond was blij met de uitnodiging om in Oudewater te komen spelen, vertelden de muzikanten. En de organisatoren van 'Podium Oudewater' waren vereerd met de komst van de zestig briljante musici naar de 'Ontmoetingskerk' aan de Westsingel. Organisator Rolf Tybout reageerde enthousiast. "De verwachting die ik van cellist Anton Spronk, de solist van vanavond, had, zijn verre van overtroffen. Het is voor mij ook gebleken dat we te maken hadden met een uniek orkest dat prachtig musiceerde". Het concert begint met de Petite Symphonie van Charles Gounod. Dit stuk uit 1885 werd gespeeld door negen blazers zonder orkest en dirigent. De vijf verschillende blaasinstrumenten, fluit, klarinet, hobo, hoorn en fagot vertellen in steeds voortdansende tonen hun verhaal. Aangevoerd door de dwarsfluit verstrengelen de verschillende klankkarakters van de instrumenten zich met elkaar in ontroerend mooie akkoorden. Margriet van Kerkwijk, fagottiste, vertelde dat het best wel wat onwennigheid gaf, dit stuk nu zo zonder dirigent te gaan spelen. Het instuderen van elk nieuw muziekstuk begint met het thuis instuderen en dan lang op elkaar inspelen en afstemmen tijdens de repetitie. Vijf keer was gerepeteerd met de dirigent Cor van der Linden. In het tweede programmaonderdeel komt de dirigent op, samen met de solist Anton Spronk. Met het voltallige orkest worden nu de Rococo variaties van Tsjaikovski gespeeld. Het in 1876 gecomponeerde stuk is lichtvoetig en vrolijk. In alle toonaarden wordt het thema verkend en doorgewerkt. Het is een van de meest beroemde en ook wel bekendste soloconcerten voor cello. De 16 jarige Anton Spronk speelde gewoon fantastisch virtuoos, temperamentvol en speels. De winnaar van het Prinses Christinaconcours 2010 oogstte hier een mooi applaus. Het stuk behoort tot de stukken met een hoge moeilijkheidsgraad en het was goed gegaan vanavond, vertelde hij bescheiden. De dirigent en de orkestleden toonden waardering door even een schouderklopje of een knipoog te geven in het voorbijgaan.

Romantiek
"Er moet nu nog wel wat gaan gebeuren", was de opmerking van dirigent Cor van der Linden in de pauze. Beethovens Eroica, symfonie nr. 3 is geen gemakkelijk stukje muziek. Het vergt uiterste concentratie en volledige inzet van de orkestleden. Als eerste violist van het Rotterdams Philharmonisch speelde hij het stuk vele malen onder leiding van verschillende dirigenten. Nu geeft hij zelf zijn opvatting over dit machtige stuk. Beethoven schreef het heroïsche werk in 1804. In het stuk wilde hij de vrijheidsgezinde levenshouding van Napoleon uitdrukken. Toen Napoleon zich tot keizer liet kronen was Beethoven teleurgesteld en woedend. Het was tevens een moeilijke periode in zijn leven. Rond 1800 hadden zich gehoorproblemen die tot doofheid zouden gaan leiden geopenbaard. Meerdere malen is gebleken dat hij de innerlijke kracht vond en zijn scheppingsvermogen ongerept wist te bewaren. Er luidde zich een tweede scheppingsperiode in. De twee ferme klappen waarmee de Eroica wordt geopend zijn zo anders, zij zijn de aanzet tot de Romantiek in de muziek. De periode waarin het gevoel uitgesproken kon worden in de compositie. Alle aspecten van het gevoelsleven passeren de revue in dit meesterwerk. De composities van Beethoven waren van grote innoverende invloed op verdere ontwikkeling in de muziek.

'Heerlijk gespeeld, vandaag'
Het stuk, de 'Eroica' is bekend, maar steeds weer doen onbekende klankeffecten, nuances en diepten zich aan je voor. De stevige en soms wilde akkoorden lijken je te overspoelen, tegelijkertijd tilt hun kracht en vitaliteit je op. Prachtige tooncombinaties zijn te horen, de muziek leidt naar een steeds hogere climax. De dirigent en het orkest leveren een formidabele prestatie. Cor van der Linden dirigeert met grote expressiviteit; aanmoediging en duidelijkheid zijn zijn handelsmerken. Bij moeilijke passages die goed zijn gelukt gaat even de duim omhoog naar de betreffende orkestleden. Ook nu weer volgt een groot applaus van het publiek. "Er lukte heel veel vandaag", zegt hij na afloop. "We hebben in alle vrijheid kunnen musiceren en het vuur was in het orkest aanwezig. Het is even de kunst om in de vier verschillende delen van het muziekstuk het goede karakter te bepalen." Het symfonieorkest Rijnmond bestaat 4 jaar, de musici zijn enthousiast en blij om hun kwaliteiten aan het publiek te laten horen. Drie keer per jaar treden ze op voor publiek, meestal in de Prinsekerk te Rotterdam. Katinka Kamerman, violiste, straalde helemaal. "Heerlijk gespeeld vanavond", zegt ze.

Lia de Vries, april 2011

< Top


Nieuwjaarsjazz in het stadhuis

Het nieuwe jaar kende een goed begin voor de jazzliefhebbers. De werkgroep Podiumkunsten van de Culturele Raad was er opnieuw in geslaagd de zes topmusici van de Royal Dutch JazzBand in het stadhuis van Oudewater uit te nodigen op zaterdagavond 8 januari 2011. De onbegrensde muzikaliteit van deze rasmuzikanten weet al snel zijn weg te banen tot diep in de haarvaten van de toehoorders en de avond werd dan ook een fantastisch swingende happening.


de Royal Dutch JazzBand gaf een fantastisch concert  

Klik met het publiek
Door een paar ritmische tikjes met de drumstokken geeft drummer Arnolf van Gelder, het begin van het nummer aan. Hans Hooijmans speelt zijn klare tonen op de klarinet, de cornetklanken van Peter van de Geijn voegen zich erbij, Henk van Muijen schuift zijn trombone uit, Hans Bos beroert de banjosnaren en de zware bastonen van Peter Krynen trillen in de ruimte. Deze muzikanten en hun instrumenten vormen de ritmische kleur voor de nieuwjaarsjazzsessie van de Royal Dutch JazzBand. Voor de vierde keer doen de jazzmusici het Oudewaterse stadhuis aan. Hier weten ze zich, net als andere keren, verzekerd van een enthousiast publiek. "Dat is elke keer weer mooi om mee te maken", vertelt Peter Krynen. "Het zien hoe de verschillende ritmes in de muziek het publiek met zich mee nemen en tot actieve luisteraar maken. De extra energie die dit bij de bandleden tot stand brengt zorgt voor een groot feest. Het is heerlijk om hier al die jaren in de muziek bezig te zijn. Het is ook mooi om te beleven dat deze muziek zijn tijd overleeft en steeds nog weer een geliefd genre blijft. De traditionele jazz is een gemakkelijk toegankelijke muziekstijl, maar toen deze muziek opkwam in de twintiger jaren van de vorige eeuw, was er beslist weerstand tegen. Het imago van een jazzmuzikant was niet zo geweldig en de gages ook maar mager. Veel topmuzikanten zorgden er dan ook voor dat ze een degelijk beroep hadden om hun gezin te kunnen onderhouden."

Heerlijke swing
Bekende en minder bekende jazznummers nodigen uit tot bewegen en doen de dansers uit het publiek van hun stoelen opstaan, 'Some of these days', 'A kiss to built a dream on', 'Stranger on the shore', 'Down in the honky tonky time', 'Moon Indigo', 'Sweet Georgia Brown', 'Forgotten Dreams', om er enige te noemen. Na een virtuoze solo improvisatie van een van de musici volgt er steeds applaus. De musici van de Royal Dutch JazzBand hebben meer dan een halve eeuw ervaring in de muziek. Op jonge leeftijd voelden ze de jazzritmes al door de aderen vloeien. Sommigen van de natuurtalenten deden een conservatorium opleiding, anderen speelden meer intuïtief. Ze musiceerden in meerdere beroemde bands, bezochten jazzfestivals overal op de wereld, speelden in jazzclubs of op privé-party's. Hans Hooijmans, klarinettist en saxofonist uit Montfoort, speelde bij de New Orleans Syncopeters, de Chris Barber jazzband en bij Toots Thielemans. Op een bepaald moment had hij behoefte aan een eigen band die een eigen sound zou kunnen produceren. Daartoe heeft zijn muzikale vrienden bij elkaar gebracht in 2000. Sindsdien is de Royal Dutch JazzBand een veelgevraagde band in binnen- en buitenland. Zij hebben een bijzondere relatie met elkaar, deze zes gelauwerde solisten. Hun techniek, muzikale timing, swing en inventiviteit zijn geweldig. Door hun ontspannen onderlinge dialoog lijkt het of ze door hun eigen spel worden verrast en omhooggestuwd naar nog meer improvisatorische creativiteit. Voor de mensen in New Orleans, nog steeds slachtoffer van de overstroming, spelen ze 'Milenberg Joys'. Nu in het huidige politieke klimaat de kunst en cultuur onder druk staat, sluit Peter Krynen, de bassist, af met de woorden: 'Laten we de cultuur in ere houden, want geen mens kan zonder muziek en alles wat ermee samenhangt'. Met de toegift 'Swing that music' laten ze hun publiek met een blij en gelukkig gevoel naar huis toe gaan. Nog wat napraten kan ook, onder het genot van een glaasje en een fijn hapje, een leuke gastvrije nieuwjaarstraktatie van de Culturele Raad, die binnenkort 'Podium Oudewater' gaat heten, hierover later meer.

Lia de Vries, januari 2011

< Top


Cabaret in het stadhuis

De Culturele Raad Oudewater had drie finalisten van het Amsterdams Kleinkunst Festival uitgenodigd om in het Oude Stadhuis aan de Visbrug te komen optreden. Zaterdagavond 20 maart 2010 werd een avond vol van zang, dans, muziek, acrobatiek, levensdrift en gekkigheid. De talentvolle cabaretiers geven nog achttien voorstellingen in het hele land en gaan op 12 april op voor de finale in 'De Kleine Komedie' voor de felbegeerde Wim Sonneveldprijs.


vlnr: Rogier Telderman, pianist; Mattijs Verhallen, cabaretier; Vivianne van den Boom, cabaretier; Guido Scheepe, pianist en Esther Spee, cabaretier.

De finalisten
Tijdens het Amsterdams Kleinkunst Festival strijden jonge cabaretiers om de hoogste prijs, de jaarlijks toegekende Wim Sonneveldprijs. Het is een felbegeerde trofee, dè springplank naar de Nederlandse theaters. Kunstenaars als Stef Bos, Thomas Acda en Claudia de Breij waren winnaars uit voorgaande jaren. Presentator en coach Jelle Kuiper stelde de drie cabaretiers van deze avond aan het publiek voor en vertelde dat in de voorrondes al een scherpe selectie had plaatsgevonden. In theater Bellevue waren in aanvang vijftig deelnemers, zij mochten elk vijf minuten tonen wat ze waard waren. Na latere selecties, waarvan de laatste op Texel werden gehouden, zijn er nu zes halve finalisten over. Zij gaan met hun conference achttien keer in het hele land optreden op goed beslagen ten ijs te komen op de finale op 12 april in de 'Kleine Komedie' in Amsterdam. Daarna is er tot december nog een finalistentournee door het hele land. Elk jaar wordt in een avondprogramma een hommage gebracht aan een bekende kunstenaar, dit jaar de tekstschrijver Rob Chrispijn.

De 'Mens', de 'Volle maat' en de "Wortel en de tak'
Het eerste talent van deze avond is Esther Spee. Zij noemde haar programma 'Mens' en gaf een prachtig gepassioneerde performance, waarin ze schijnbaar moeiteloos haarscherpe beelden en diverse persoonlijkheden wist op te roepen. Haar kracht en volume hebben een groot bereik, maar behouden ook controle. In haar liedjes, brengt ze met veel swing en dixie tot uitdrukking dat het in het leven kan gaan over een groot feest maar ook over minder goede belevenissen. De 'meezinger' was niet vergeten en ook 'inhoud', was aanwezig in het lied 'Een beetje liefde', over een Marokkaan die zich toch altijd nog uitgezonderd voelt. Liefde voor een hoger doel: een betere wereld, begint bij jezelf. Ze had de durf om al trommelend op de vleugel een lied te zingen en een acrobatisch nummer te doen, waarbij ze net dat linkerbeen niet ver genoeg kreeg. Zij werd aan de vleugel begeleid door Guido Scheepe. Mattijs Verhallen, de tweede finalist noemde zijn programma, 'Zolang de maat maar vol is'. Hij vertelt zijn levensverhaal in de blues en liet fenomenaal pianospel horen. Na het eerste nummer lijkt hij toch niet zo comfortabel te zitten achter de vleugel. Als hij zijn broekzakken gaat legen, blijkt dat hij een bijna complete huishouding op zak had, van broodmes tot pistool en peper en zout stel. In de rollende tonen van de blues heeft hij het over onmogelijke en mogelijke liefde. In het dronken 'Zeven zoete soesjes en een kaascroissant' was een prachtige synchroniciteit en symbiose van woorden en muziek aanwezig. En later bij het gitaarspelen kwam hij er achter dat van een 'kater' ook niet veel te leren viel. Zijn levensmotto was: 'Het leven leeft mij'. Matthijs ging na afloop nog even door op zijn eerder aangeduide 'Marco Borsato gevoel'. Iets wat hem frappeerde. Hij kreeg tijdens zijn studie aan het pop-conservatorium pianoles van de pianist van Marco en vraagt zich af: 'wat is' en 'waar zit' het Marco Borsato plekje bij het publiek. Na de gezellige pauze, pico bello verzorgd met een hapje en een drankje door de leden van de Culturele raad was het podium voor Vivianne van den Boom, zij is de dertiger die overal te laat bij is, nog worstelt met de generatiekloof, het aanbod in de supermarkt en de VMBO leerlingen. In haar parodie op zo'n schoolklas, was grappig de overeenkomst van leerling en leerkracht te zien. Vivianne werd in haar prachtig gezongen liedjes begeleid door Rogier Telderman. Haar uitbeelding van een Somalische vrouw die ons Nederlanders een mooie spiegel voorhoudt en ondertussen een prachtig recept doorgeeft met tal van ongewone ingrediënten, was goed getroffen. Vivianne is bezig met het uitbeelden van onze zoektocht in het leven en roept daarbij leuke herkenbare beelden op. Haar programma heeft de naam: 'Wortel en tak'.

Genieten van talent
Het was een avond genieten. Mooi dat we door het programma van de Culturele Raad een kijkje kregen in wat de jonge talentvolle kleinkunstenaars naar voren willen brengen. Even meegaan in een andere wereld, die toch weer verrassend veel overeenkomsten met de onze heeft en relativerend werkt. Voor meer informatie over de andere optredens en evenementen www.amsterdamskleinkunstfestival.nl

Lia de Vries, maart 2010

< Top


Jazzy begin van het nieuwe jaar

Voor het traditionele nieuwjaarsconcert 2010 had de Culturele Raad Oudewater dit jaar het jazzcombo 'Just Us' uit Woerden uitgenodigd. Zij musiceerden afgelopen zaterdagavond 9 januari in het oude stadhuis aan de Visbrug. De zeskoppige blazers-, percussie-, snaren- en toetsenformatie wist door hun geraffineerde spel en virtuoze improvisaties, het publiek helemaal in de greep van de muziek te krijgen. De liefhebbers bewogen zich swingend over de dansvloer, de stemming was superritmisch.

Combo 'Just Us', een fijn geluid
Voor de muzikanten van het jazzcombo 'Just Us' was het spelen in Oudewater niet helemaal nieuw. Tijdens Monumentendag hadden ze ook al eens hun muzikale kwaliteiten laten horen op de Markt, in hun big band formatie. De band met leden uit Woerden Utrecht en omgeving bestaat sinds 1995 en treedt op in verschillende samenstellingen. Voor de raadszaal in het oude stadhuis was de nu zeskoppige small band formatie heel uitgekiend gebleken. Trombonist en aanvoerder Rob Hofman vertelt dat degene die de melodie van het nummer speelt de geluidssterkte aangeeft. "We spelen in deze ruimte heel beheerst, elektronische versterking is niet nodig". Het beginnummer is 'All of me', het werd al in 1931 geschreven en heeft vele bekende performers gekend. De band speelt heerlijk soepel, je kunt helemaal meegaan met de klanken. De mooiste melodieën uit de muziekgeschiedenis volgen: 'Autumn leaves', 'Night and day' en 'Summertime', vrolijk en melancholisch tegelijk. Het nummer 'Lady Bird' wordt mooi uitgesponnen door de fantastisch solerende musici. Tenor saxofonist Willem van der Meijde excelleert. Drummer Martijn van Jaarsveld weeft subtiel en onvoorspelbaar zijn enorm scala aan accenten door de muziek. Het Braziliaanse ritme in 'The girl from Ipanema' kent veel felle percussiemomenten. Martijn legt uit dat het typerende harde geluid, de zgn 'rimshot' wordt bereikt door met de houten stok zowel de rim (rand van de trommel) als het vel te raken. Tom Snijders, op de elektrische piano speelt fijnzinnig en dienstbaar. Trompettist Michiel Slaatts is trefzeker en de diepe tonen van Peter Struik op zijn contrabas kunnen niet gemist worden. Hij zorgt namelijk voor de samenhang in de composities.

Improvisaties
De musici zijn allen van jongs af aan met muziek bezig. Rob Hofman speelt vanaf z'n tiende jaar, eerst trompet, later trombone. Toen hij enkele jaren zijn instrument had laten liggen, kreeg hij een onrustig gevoel. Slagwerker Martijn van Jaarsveld was zelfs nog jonger toen hij begon. Hij speelde eerst gitaar en ging later bij een fanfare, waar hij ook lessen kreeg. De muzikanten hebben op woensdagavond hun repetitieavond. "Ja, je kunt repeteren wat je wilt, maar zo'n improvisatie ontstaat op het moment van optreden", vertelt Willem v.d. Meijde. "Er zijn afspraken over het improviseren, je kunt veel naar muziek van anderen luisteren en houvast hebben aan bestaande akkoorden, maar het ligt toch aan de 'mood' van de muzikant hoe er dan wordt gespeeld." Het is de complexe veelheid van ritmes afkomstig uit wereldwijde muziekstromingen, het streven naar complete vrijheid in het improviseren en ook weer de beheersing daarin, die de jazzmuziek zo rijk maakt. De muziekliefhebbers in het stadhuis namen met een enthousiast applaus afscheid van hun helden. Een goeie toegift volgde en onder het genot van een drankje en een heerlijk hapje werd nog lang nagenoten. Het was 'a wonderful night'.

Lia de Vries

< Top


"Tussen Berini's en Solex"

Wervelend optreden van Marjolein Meijers

Door het vervallen van het try-out optreden in het kader van het Amsterdams Kleinkunstfestival om de Wim Sonneveldprijs, zag de Culturele Raad Oudewater zich genoodzaakt een alternatief programma samen te stellen. Gelet op de geweldige reacties van het publiek in de pauze en na afloop van het optreden van Marjolein Meijers met haar begeleiders, kunnen we spreken over een volwaardige en succesvolle vervanging. Dit optreden komt zeker voor herhaling in aanmerking.

Zondagmiddag 15 maart 2009 heeft Marjolein Meijer in het Stadhuis van Oudewater een wervelend en spetterend optreden verzorgd met haar programma ”van Berini’s tot Solex”. Begeleid door Walter en Onno Kuipers leidde Marjolein het publiek door haar muzikale leven. Beginnend met liedjes uit de jaren vijftig van de Amerikaanse Western Swing via een televisieprogramma over dromen van beroepen die in kinderhoofdjes rond dolen, naar de Oost-Europese muziekstijl met het instrumentale nummer “Jabdabadabadabadab”. Op haar eigen wijze werden de liedjes aan elkaar gepraat. Het publiek genoot van het entertainment.
Instrumentaal werden de liedjes afgewisseld met een Nederlandse en Zweedse (Ekelunda Polska) polka en vloeide door naar de vertalingen van Jan Rot van onder andere het bekende nummer “Pauline”. Er was aan de beide instrumentalisten zeer duidelijk de jaren lange ervaring te horen in de Ierse muziek. Een eigen compositie van Walter Kuipers, één van een Haagse componist en een traditionele Ierse Reel leidde de weg naar de pauze in.
Marjolein is van huis uit een klassiek gitariste. Zij nam al snel na haar opleiding de strijkstok van een echte contrabas ter hand en bracht daarmee een warme ondersteuning aan in haar begeleiding en daarmee ook nu in de begeleiding van de groep.
Na de pauze bracht Onno op de trekzak een ode aan zijn ouders. Een ‘scheurende” trekzak waarbij de emoties er vanaf dropen. Langzamerhand liep het programma naar het soloprogramma van Marjolein, genaamd “Solex”. Het nummer “gekke Marie” ging over een zwerfster die leed aan een oorlogstrauma. Vervolgens het nummer “Waarheen” verhaalde over een Chinese moeder zonder papieren in Nederland, op zoek naar haar zoekgeraakte kind. Zonder haar gevonden te hebben werd ze toch het land uitgezet.
Afgewisseld met hilarische verhalen, maar ook over de toelichting van de diverse instrumenten, een zeer oude sitar, een Belgische doedelzak leidde het liedje “ ’t is niet de wind” in. Onno, een specialist op de accordeon en trekzak, liet iedereen genieten van de cajun muziek en maakte daarmee een spetterend slot aan het geweldige optreden.
Met een daverend applaus toonde het publiek haar enthousiasme en werden de kunstenaars verrast met een traditioneel Oudewaterse lekkernij.

< Top


Amsterdams Kleinkunst Festival

Mooie cabaretavond in Oudewater

Zaterdag 22 maart 2008 speelden drie halve-finalisten van het Amsterdams Kleinkunst Festival in Oudewater. Het enthousiaste publiek zorgde voor een mooie ambiance in de raadzaal op de Visbrug. Te oordelen naar het hoge niveau van de deelnemers die in Oudewater speelden, moet de Wim Sonneveldprijs dit jaar wel een sterke winnaar krijgen.

Het duo Roger et Simone bracht een geestig programma, technisch knap gespeeld. In hoog tempo werden diverse maatschappelijke en menselijke thema’s onder de loep genomen. Onderwerpen die in de cabaretwereld gemeengoed zijn, maar de absurdistische vorm die dit duo heeft gekozen was op zijn minst verrassend.
Misschien de meeste indruk maakte Sophie van Hoytema. Haar thema: ook een perfecte jeugd kan later tot allerlei problemen leiden. Sophie lijkt een echte theaterpersoonlijkheid. Ze heeft een programma met een aantal originele liedjes, waarbij ze begeleid wordt door Ed Boekee aan de piano. Deze laatste nam ook even het heft in handen om te laten horen dat hij een uitstekende jazzpianist is.
Na de pauze was het podium voor Roemer van der Steeg. Hij bezong van achter de piano verschillende figuren in een prachtwijk en behandelde het ouder worden en het maken van definitieve keuzes. Roemer is het meest van de drie een klassieke cabaretier, maar beschikt daarbij over veel pianistisch talent dat hij goed weet te gebruiken.
Een conclusie van deze zaterdagavond: er loopt in Nederland nog veel cabarettalent rond.

< Top


Zonnig zondagmiddag brunch concert

'De Haastrechtse Kring' organiseerde voor de tweede maal samen met de 'Culturele Raad Oudewater' het zondagmiddag 'Brunch Concert' in de Passionistenkerk St. Gabriël te Haastrecht, op 10 februari 2008. Twee begaafde Russische klassiek geschoolde musici, de violiste Julia Dinerstein en de pianiste Anastasia Safonova, lieten muziek van componisten uit hun eigen land horen. Muziek waarin ze zich heel goed thuisvoelden en waarvan ze de rijke gevoelvolle inhoud ook meesterlijk aan het publiek konden overbrengen.

Bij de foto: met viool Julia Dinerstein  en Anastasia Safonova aan de vleugel

Romantische muziek
Naar vorig jaar was gebleken is een brunchconcert met klassieke muziek in de Passionistenkerk te Haastrecht een gewild uit uitje voor de liefhebbers. Er moet mond op mond reclame hebben plaatsgehad, want het aantal luisteraars was het dubbele van het vorig jaar. De goedverzorgde brunch werd in 'De Oude Refter' van het klooster geserveerd en tijdens of na het eten was het bepaald een leuke zondagmiddag verpozing om een wandelingetje te maken door de zonovergoten parktuin met zijn nu al licht geel kleurende narcissenperken. In de kerk stemde Julia Dinerstein haar viool en Anastasia Safonova speelde de eerste tonen op de piano, even wat oefenen om om 13.00 uur in tempo aan te vangen. Het eerste stuk was een Sonate voor viool en piano van Michael Iwanowitsj Glinka. Deze componist, geboren in 1804, was de zoon van een rijke grootgrondbezitter en kreeg een prima opvoeding aan huis. Men herkende zijn talent in de muziek en hij werd een uitstekend zanger en violist in de adellijke kringen van St. Petersburg. Ook neemt hij pianoles bij de Ierse pianist John Field die op dat moment in St Petersburg is. Hij reisde naar Italië, waar de muziek hem zeer aanspreekt. Dit bepaalde ook wel zijn componeerstijl. Hij reist naar andere landen in Europa en sterft in 1857 in Berlijn. Hij schreef muziek op gedichten van Russische dichters en is te beschouwen als de vader van de Russische klassieke muziek. De sonate prachtig gespeeld door Julia en Anastasia is een rustig beginstuk. De akkoorden zijn gelijkmatig en harmonieus, soms dromerig en zwevend in de ruimte. In het tweede deel zijn de contrasten heftiger, het pianospel is hoog en delicaat, de viool treft mooie lage akkoorden.

Prachtig samenspel
Op de vraag van de heer Dirk Bijl, plaatsvervangend voorzitter van 'De Haastrechtse Kring': waar Julia en Anastasia elkaar ontmoet hebben, vertelt Anastasia dat ze, toen ze beiden studeerden aan het conservatorium in Maastricht, weleens samen musiceerden.Vakmensen rondom hen waren hier enthousiast over en omdat ze het zelf ook fijn vonden, gingen ze ermee door, ze werden vriendinnen. Anastasia woont ook nu nog in Maastricht en is gastdocent aan het conservatorium. Julia is werkelijk door violisten omgeven. Haar ouders wonen in Mexico en zijn daar violist. Haar man is violist en haar twee dochters studeren ook op dit strijkinstrument. Ze vertelt dat haar kinderen vaak meegaan naar concerten en dat in hun huis natuurlijk een muzikaal klimaat heerst, maar niet dwangmatig. "Ik zie het als samenwerken en samen met muziek bezig zijn", zegt ze. Het tweede werk zijn de 5 Preludes van Dmitri Sjostakovitsch, eigenlijk is het een pianostuk. Deze componist werd in 1906 in St. Petersburg geboren en stierf er in 1975. Hij was een wonderkind op de piano en componeerde al op jonge leeftijd. Als 16 jarige speelde hij in filmhuizen en vaudeville theaters om in het levensonderhoud van zijn familie te voorzien. "In zijn muziek tref je ironie aan. Hij had veel last van de inperkingen door het Stalin regime", vertelt Anastasia. Deze beklemming is in zijn muziek te horen het is soms fragmentarisch, heeft bizarre contrasten en dissonanten, ook heel mooi en intens gespeeld door Julia en Anastasia. Na de korte pauze vertolken de twee musici de Sonate in G-groot, opus 19 van Sergei Rachmaninov (1873-1943). Deze pianist en componist is ook geniaal, maar leidt een onrustig leven. Omstreeks 1920 gaat hij zelfs naar Amerika. De Sonate die Julia en Anastasia spelen is nog uit zijn Russische periode. De muziek laat ook onheil horen maar op een veel minder schrijnende manier dan het vorige stuk. Het unieke samenspel van de twee musici toont de rijke en diepe klankkleur. Er gebeurt veel in het stuk, je ervaart dramatiek en melancholie in het verhaal, maar ook het ontkomen daaraan in weidse en vredige klanken. De klanken lijken tegen je te spreken, er komen sussende en troostende woorden in je hoofd op. Het is ontroerde en dichtbije muziek. "Ja", zegt Anastasia na afloop, "er zit veel licht in Rachmaninoff." Het publiek was ademloos geboeid en gaf een zeer verdiend applaus, waarop Julia en Anastasia het bekende 'Vocalise' speelden ook van Rachmaninoff. Het was een prachtige middag en de twee musici hadden heerlijk gespeeld, zeiden ze. "En wat zijn we hier hartelijk ontvangen, alles was goed georganiseerd, de vleugel, gesponsord door de firma Evert Snel, was ook prima. De akoestiek in de kerk en het fijne publiek, alles had meegewerkt.

Lia de Vries

< Top


Geweldig nieuwjaarsconcert in Ierse stijl

Het eerste concert in 2008 georganiseerd door de werkgroep 'Podiumkunsten' van de Culturele Raad Oudewater was van bijzondere klasse. De Noord-Hollandse band 'Kilshannig' speelde Ierse traditionele muziek op meeslepende wijze. Het historische stadhuis aan de Visbrug was tot aan de laatste plaats gevuld met muziekliefhebbers. Het publiek genoot met volle teugen en reageerde vol enthousiasme. De vijf virtuoze muzikanten hadden het ook reuze naar hun zin in deze perfecte ambiance en speelden op verzoek nog vele toegiften.

Vlnr.: Jan Postma, Rob Baas, Frans Kouwets, Ron van Leeuwen en Louis Kouwets

Terugblik
De heer Rob Grem, secretaris van de Culturele Raad Oudewater, blikte in zijn openingswoorden nog even terug op het oude jaar. Het was een jaar geweest dat hoogtepunten en dieptepunten kende. Er waren mooie en ook goedbezochte concerten geweest, maar in dit jaar had de Stichting ook het overlijden van haar voorzitter, mevrouw Jet Rutten moeten betreuren. "Mevrouw Rutten heeft een groot en rijk cultureel testament nagelaten in de gemeenschap van Oudewater. Haar persoonlijkheid zal node worden gemist in onze stad." De heer Grem voorzag dat het nieuwe culturele jaar ook weer mooie cultuurmomenten zou gaan opleveren.

Een lied als verhaal
Ook al denk je niet veel te weten van Ierse muziek en je je de klanken bijna niet meer te kunnen herinneren, als de vijf musici van de band 'Kilshannig' beginnen te spelen ben je direct helemaal in je element. De temperamentvolle maar ook liefelijke muziek houd je in haar ritmische greep. Frans Kouwets, de bandleider, zanger, gitaar en bouzoukispeler kondigt de nummers aan. De band gaat Keltische muziek spelen, voornamelijk Iers, ook wel Schots en Engelse muziek. Het eerste nummer heeft als begin regel 'Can’t get enough of kissing' en Frans Kouwets vertelt dat dit een nummer is van Mick Hanley, een schrijver die veel songs voor Mary Black heeft geschreven. Mary Black, een zeer bekende Ierse zangeres, is net als Christy Moore een ster wier muziekstijl zeer door de band wordt bewonderd. Het is muziek van recente datum en dat geeft aan dat de Ierse muziek zich door de tijden heen steeds ontwikkelt. "De songs gaan over het alledaagse leven, gelukkige of ongelukkige liefdes, de dood, de natuur en heimwee naar het vaderland", vertelt Frans. "Ze vertellen verhalen over wat de Ieren meemaakten: het werken in de mijnen, de walvisvangst, de armoede, de misoogsten. Veel Ieren zochten vroeger hun heil in Australië of werden wegens misdragingen verbannen naar dat land. Hun rode draad was: 'Hoe kan ik terug naar mijn Ierland'. De liefde voor hun land gaat nooit over. De Ierse muziek is een taal die ernst en verdriet lijkt te accepteren, toedekt en verpakt in vrolijkheid. Het nummer 'There is no peace for me' lijkt het vredigste nummer dat er is.

Instrumenten
De muziek is snel, vooral de viool of 'fiddle' van Ron van Leeuwen geeft het tempo aan. Een strak en krachtig ritme waar veel beweging in zit is een kenmerk van deze muziek. Het is vitaal en geeft nieuwe energie. Herhalingen en accentpartijen hebben een hypnotiserend effect. Drie van de vijf muzikanten doen zang, hun stemmen vormen een fantastisch rijke klankeenheid. De tenorstem van Frans Kouwets zet de kristalheldere en loepzuivere hoofdtoon. De stemmen van Jan Postma, de contrabassist en bodhran speler, plus Rob Baas, gitaarspeler maken het volmaakt. Louis Kouwets, bespeelt verschillende fluiten, de concertina en de bodhran en dat doet hij geweldig. Een concertina is een kleine bandoneon, vroeger was het een instrument van de armen. Louis weet met de bespeling van dit instrumentje vele gevoelige snaren bij het publiek te raken. De bodhran is een oude framedrum die bespeeld wordt met een houten stok. Frans kondigt nu enkele 'Jig's' en 'Reels' aan; instrumentale dansnummers in achtste noten, een snel draaiend ritme dat tot dansen uitnodigt.

Toegift, toegift
De 'Kilshannig' band is geliefd op Ierse festivals in binnen- en buitenland. Eens in de twee jaar gaat de band met partners naar Ierland. Ze spelen daar in pubs in het rustige seizoen en proberen hun repertoire uit te breiden door nieuwe nummers op te sporen. Kilshannig is een klein plaatsje op het Dingle schiereiland in het zuid westen van Ierland. Het Oudewaterse publiek blijft steeds geboeid tijdens het concert. Het prachtige samenspel van de band en hun humorvol contact met het publiek maakt dat het een onvergetelijke muziekavond is. Als toegift wordt 'Whisky in a jar' gespeeld, het kennerspubliek zingt en klapt volop mee. 'Molly Malone', echt het laatste nummer, is ook bij velen bekend. Maar het mooie nummer 'Song for Ireland' doet de toeschouwers weer nadenken over de kracht en het effect van goede muziek. Het optreden van de band 'Kilshannig' in Oudewater was een fantastische belevenis.

Lia de Vries, januari 2008

Bekijk ook de slideshow met meer foto's van deze avond.

< Top


P(k)rachtig optreden van het Ulfts Mannenkoor

Op zaterdag 10 november 2007 heeft het Ulfts Mannenkoor op uitnodiging van de Culturele Raad Oudewater een bijzonder mooi concert verzorgd in de Grote of St. Michaëlskerk te Oudewater. Met een zeer gevarieerd programma heeft het koor, dat onderleiding stond van Piet van der Sanden en gekleed in smoking, indruk gemaakt op de behoorlijk gevulde kerkzaal.

Het koor bestaat uit zo’n 100 zangers uit Ulft, maar ook uit wijde de omgeving van Ulft. Het gebied waar de zangers vandaan komen, strekt zich uit van Nijmegen tot Enschede en van Doetinchem tot aan de Duitse grens.

 

Zaterdagavond stonden er zo’n 85 op het podium. Van die oprichters zongen er nog 3 mee in het koor van die avond en er waren nog 2 van de oprichters afwezig. Het koor is in oorsprong gestart als een dubbelkoor van 2 keer 4 mannenstemmen. Maar al snel kwam men tot de conclusie, dat een dergelijke samenstelling toch wel kwetsbaar was, zowel om goede optreden te kunnen verzorgen, als er uitvallers zouden zijn door ziekte of voor werk elders verbleven. Na enkele maanden heeft men toen besloten een groot mannenkoor op te richten. En zie hier; op 2 november j.l heeft het koor haar 50-jarig bestaan gevierd in Ulft.

Voor de pauze werken veelal engelse liederen ten gehore gebracht met een uitstapje naar een paar Duitse en een Italiaans werk van ondermeer Rado Simoniti en G.F. Haendel respectievelijk van Armilcare Poncielli. Verbluffend mooi waren de diverse solostukken gezongen door o.a. Theo Reijntjes en Theo Overgoor. Deze laatste is een van de medeoprichters van het UMK. Stukken als Brahma uit de Parelvissers van George Bizet, Memory uit Cats van Andrew Lloyd Webber, Oh when the Saints bewerkt door Denys Hood genoten een grote mate van herkenning. De dynamiek waarover het koor beschikt werd door het publiek in grote mate gewaardeerd. Bijzonder aangenaam was de wijze waarop de stukken aan elkaar werden gepraat door Marian Hageman. Zij was in staat om op een beknopte manier de essentie van het stuk weer te geven. Voor de pauze werden de meeste stukken op een voortreffelijke manier op de piano begeleid door Henk Bennink. De Culturele Raad Oudewater is dan ook steeds weer verguld met het feit, dat er bij hun voorstellingen steeds weer een goede piano of vleugel door Evert Snel ter beschikking gesteld wordt.

Na de pauze heeft het koor een metamorfose ondergaan door, getooid in kozakkenkledij, hun Russchisch / Byzantijns programma ten gehore te brengen met een enkele uitstap naar Frans Lehar. Er veel indruk maakt het nummer Suliko, een bewerking van Christian Niessemaan, waar een een totaal onbereikbare liefde werd bezongen en waarop het koor op subtiel wijze door de piano werd begeleid. Ook in dit Russisch / Byzantijns gedeelte werden een aantal stukken door solisten opgeluisterd. De tenor Marc Willemsen met het nummer Blazjenie van Dobri Hristov en de bas Dirk Wanders met het nummer Wetserny Zwon, bewerkt door Serge Jaroff, lieten in deze liederen, hun stemgeluid weerklinken, wat zo kenmerkend is voor deze zangstijl. Een lust voor het oor.

De Culturele Raad Oudewater mag zich gelukkig prijzen met dit optreden, vanwege het gevarieerde programma enerzijds en vanwege de uitermate positieve reacties van het publiek.

Het nieuwjaarsconcert op 12 januari 2008 met medewerking van de groep Kilshannig is het volgende wat op het programma staat van de CRO. Dan wordt vooral wereldmuziek met Ierse volksmuziek gespeeld.

< Top


Amsterdams Kleinkunst Festival in Oudewater:
Humor in vele vitale varianten

Drie talentvolle kleinkunstenaars lieten het Oudewaters publiek verschillende staaltjes van hun kunnen zien. Op zaterdagavond 10 maart 2007 leek Cultureel Centrum 'De Klepper' even op een grootstedelijke theaterzaal. Erris van Ginkel, Nina de la Croix en Ronny Hofenboom zijn drie van de zes halve finalisten in het concours om de 'Wim Sonneveld prijs' 2007. Zij reizen enkele maanden met hun programma door Nederland. Door toedoen van de Werkgroep Podiumkunsten van de Culturele Raad deden ze ook Oudewater aan. De cabaretiers brachten in hun programma een waterval van conferences, vertellingen en liedjes voor het voetlicht. Humor in zijn talloze verrassende gedaanten was ruimschoots te beleven in deze prachtige voorstelling.

Festival
In de toneelzaal van 'De Klepper' was een interieur gecreëerd dat wat op een gezellige club leek. De zaal was niet onaardig gevuld, maar er was zeker ruimte voor meer publiek. De heer Rob Grem bestuurslid van de CRO heette de aanwezigen van harte welkom en gaf het woord aan de heer Evert de Vries, artistiek leider van het 'Amsterdams Kleinkunst Festival'. Hij vertelde dat het concours al voor de twintigste keer wordt gehouden. “Aanvankelijk waren er 70 kandidaten die zich hadden aangemeld, maar in de voorronden zijn door de commissie zes cabaretiers geselecteerd. Zij volgen nu een try-out tournee door heel Nederland, om hun programma te vervolmaken en meer podiumervaring op te doen. Gedurende deze tijd worden ze intensief begeleid op artistiek terrein. Elk jaar levert dit belangrijke  kunstenaars op, die later naam maken in het hele land. Om enkele te noemen Stef Bos, Thomas Acda, Claudia de Breij en de ‘Vliegende Panters’ ”, aldus Evert de Vries.

Eenzaamheid
De eerste kleinkunstenaar die in de schijnwerpers komt is Erris van Ginkel. Hij noemde zijn show 'De verschrikkelijke moord op Winston G.', met als ondertitel 'Je moet je leven niet leven, maar plannen'. In het begin lijken de teksten belevenissen uit het alledaagse leven van een bierdrinker. Hij vertelt over de barbecue in de buurt en de hoop op het winnen van een grote geldprijs in de 'Lotto'. Een camera voor zijn huis zal zijn hoogtepunt registreren. Verblind door zijn aanstaande roem en welstand vliegt hij uit de bocht. Als de geldprijs flink tegenvalt vermoordt hij de quizmaster Winston G. Hij heeft nu een real-life moord rechtstreeks op tv. op zijn naam staan. Zijn levensfilosofie heeft tot een drama geleid. Het programma zit goed in elkaar, de achterliggende beelden zijn duidelijk. Er zijn prachtige liedjes in te horen, zoals 'Ik wil een body guard', iemand die om mijn grappen lacht en mee gaat tennissen. Dat is vast een goede remedie tegen de eenzaamheid. Erris heeft een goede stem en speelt ook heel mooi op de gitaar. Hij vertelt dat dit zelf geschreven programma zijn eerste is. Hij heeft veel materiaal, improviseert ook en elk optreden probeert hij weer een ander deel ervan uit. Tot nu toe is hij op het podium bezig geweest als zanger in een band.

Macht en onmacht
Nina de la Croix, de eerste cabaretière begint haar programma met een oerschreeuw. Zij vertrekt naar Parijs omdat alles tegenzit. Ze gaat Frans leren, is niet al te kieskeurig, maar er gebeurt niets. Gaandeweg komt ze erachter dat als je zelf niets doet, alles bij het oude blijft. Ze ontwikkelt al spelend bepaalde technieken, bijvoorbeeld mooie liedjes zingen en iets meer geduld aankweken. Nina spreidt ongetemde vrolijkheid en levensdrang ten toon. Ze noemde haar show 'Poldervrouw' en ze zingt ook een gelijknamig lied over mensen die leven volgens de patronen waaruit zij wil ontsnappen. Maarten Ebbers begeleidt haar heel mooi op de gitaar en met dezelfde oerschreeuw verlaat ze het toneel. Zij vertelt dat ze is afgestudeerd aan de kleinkunstacademie en meedeed in de musical 'Joop ter Heul'. Zij zou het liefst haar carrière vervolgen met het geven van solovoorstellingen.

De gulle lach
De Belgische Ronny Hofenboom schept schijnbaar moeiteloos dol komische en zeer herkenbare situaties. Zelfspot en de natuurlijk opborrelende oergrap zijn zijn handelsmerk. Hij heeft met zijn typetjes als de slager en de duivenmelker de lachers op zijn hand. Een bijbelverhaal op zijn wijze verteld is zelfs hilarisch. De oerdriften van de mens liggen aan de oppervlakte en de humor ligt gelukkig nog steeds op straat. Het programma met zijn drie kunstenaars die elk een totaal ander vorm van humor lieten zien, bewees eens te meer dat de kracht van de goeie grap heel sterk is en dat bezig zijn met humor in de kunst een oneindige wereld is zonder grenzen.

Finale in de 'Kleine Komedie'
De kleinkunstenaars gaan nog een maand met hun programma op stap. Op maandag 16 april vindt de finale van festival plaats in de Kleine Komedie te Amsterdam. Het zal moeilijk zijn een winnaar te kiezen. Aan het Amsterdams Kleinkunst festival zijn nog meerdere evenementen verbonden, bijvoorbeeld de 'Hommage aan Ruud Bos', het beste van 'Don Quishocking' en de 'Avond van het nieuwe Lied'.
Kijk op de website: www.amsterdams-kleinkunst-festival.nl voor meer informatie.

Lia de Vries

< Top


Joke Hermsen in dialoog met de lezers

Filosoof en schrijfster Joke J. Hermsen was vrijdagavond 3 maart vanuit Amsterdam naar het stadhuis in Oudewater gekomen om te vertellen over haar boeken. We maakten kennis met een bezield en bevlogen auteur die het als een weldaad beschouwde met haar lezers in contact te treden en vele soorten van ervaringen uit te wisselen. Joke heeft buiten haar wetenschappelijk werk drie romans geschreven. 'Het dameoffer' 1998, 'Tweeduister' 2000 en 'Profielschets' 2004. Ook schreef ze essaybundel 'Heimwee naar de mens'. Haar werk is autobiografisch, filosofisch en historisch geïnspireerd.

'Profielschets' de stap naar schrijverschap
Joke Hermsen in 1961 geboren, studeerde Romanistiek en taalkunde in Nederland en zette haar studie voort in Parijs. Het studeren in Parijs beschouwt ze als een verademing. "In Frankrijk wordt nog breed gedacht, een studie is zelden een geïsoleerd vakgebied. Als je letteren studeert, houdt je je ook bezig met geschiedenis, taalkunde, psychoanalyse en filosofie." Ze bouwde haar studie verder uit richting filosofie en deed twee doctoraal examens. Weer terug in Nederland promoveerde ze en werd aangenomen bij de vakgroep filosofie aan de universiteit. Ze kwam terecht in een egocentrisch geregeerd mannenbolwerk en dat was een teleurstelling. Vele jaren werkte ze aan verschillende universiteiten en publiceerde in haar vakgebied. Haar laatste boek 'Profielschets' uit 2000 is autobiografisch en gaat over de verdeel en heerscultuur aan de universiteit, een zichzelf uithollend systeem. Het is een satirisch geschreven autobiografische roman waarin de karakters van de personen prachtig uitgewerkt worden. Zelf zegt Joke: "Ik heb altijd een haat-liefde verhouding met de personages die ik in mijn boeken gestalte wil geven. Dit is nodig om een zo totaal mogelijk beeld van die persoon te krijgen." Haar boek 'Profielschets' is een heel belangrijk boek, het schrijven ervan voelde ze als een bevrijding uit de universitaire wereld vol gemanipuleer en eigenbelang. Ze besloot haar carrière aan de universiteit vaarwel te zeggen en schrijfster te worden; een heel moeilijke stap. "Eerst beklim je een trap in je studie die zal gaan naar een zinvolle plaats in de wetenschap, daarop is je denken gericht. Dan moet je die trap wegduwen om weer nieuwe wegen te gaan bewandelen. Ik vind dat filosofie een 'belangeloos denken' moet zijn en dat tref je maar weinig aan. Het is een gedachte die ik bij de filosofe Hannah Arendt aantrof."

Het onzegbare verwoorden
In haar inleiding vertelt Joke over haar schrijverschap. "Het produceren van publicaties op mijn eigen vakgebied, de filosofie, vereist een totaal andere instelling dan het schrijven van een roman. Er zijn ontelbaar veel manieren waarop je een verhaal kunt neerzetten. Voor mij is het een zoeken naar een vorm om het onzegbare te verwoorden op nog nooit eerder gedane wijze. Een heen en weer schommelen tussen het zichtbare en het onzichtbare, een aftasten en komen tot een uitgebalanceerde spanningsverhouding." Joke  vertelt ook over de verwantschap die de filosofie met de literatuur heeft. "Deze verbintenis was er al in de Griekse tijd. Tegelijkertijd zit er in deze twee-eenheid een prachtige tegenstrijdigheid. Een filosoof zoekt helderheid en een schrijver zoekt zijn verhalen in het duister; het licht van de rede naast de kronkelige, donkere modderpaden van de literatuur. Ik denk dat de werkelijke betekenis van een mensenleven zich pas echt in een boek of in een verhaal kan prijsgeven. Ik streef naar een nieuwe lichtval over de bestaande werkelijkheid. Mijn schrijverschap is een regelrechte uitdaging."  Haar autobiografische allereerste roman is 'Dameoffer' uit 1998 en gaat over de zoektocht naar haar moeder. De aantekeningen lagen al twintig jaar in de la van haar bureau. In 2000 schreef ze haar historische roman 'Tweeduister'. Dit verhaal beschrijft tien jaar uit het leven van Martha Thompson. Zij gaat in 1924 naar Londen op zoek naar haar vader die in de 1e Wereldoorlog is verdwenen. Zij maakt kennis met schrijvers en kunstenaars uit Londen, de Bloomsbury groep en gaat tot hun kennissenkring behoren. Virginia Woolf en T.S. Eliot maken hier onder andere deel van uit. Om dit boek te kunnen schrijven heeft Joke drie jaar onderzoek gedaan in allerlei landen. "Het was niet gemakkelijk om bestaande bekende personages levend te beschrijven en de exacte historische gegevens te achterhalen." Maar dat is haar fantastisch gelukt, haar precisie en oog voor details maakt dit tot een prachtige roman vol met boeiende en leerzame leesmomenten. Bij het lezen van de boeken die Joke Hermsen heeft geschreven wordt  je getroffen door het rijke, gepassioneerde taalgebruik en de herkenbaarheid van het verhaal. Prachtige beschrijvingen van natuurfenomenen, filosofische verbanden en mooie schetsen van echte mensen maken het boeken om mee op pad te gaan. Voor het publiek in de Oudewaterse raadszaal was volop gelegenheid vragen te stellen over de romans en andere aanverwante zaken en tevens een glaasje wijn te drinken. Joke genoot van de discussies en van de gesprekken met haar lezers. "Het is voor mij heel fijn over mijn werk te praten, het schrijversbestaan is tenslotte een eenzame aangelegenheid." Bloemen en een dankwoord van de heer Rolf  Thibaut, bestuurslid werkgroep 'klassieke muziek en podiumkunsten', maakten dit tot een prachtige avond.

Lia de Vries

< Top


Full Swing Nieuwjaarsconcert in het stadhuis

De zes musici van de 'Royal Dutch JazzBand' kennen de weg naar het Oudewaters historisch stadhuis inmiddels op hun duimpje. De 'Werkgroep Podiumkunsten' van de Oudewaterse Culturele Raad had hen op zaterdag 7 januari 2006 voor de derde maal uitgenodigd te komen optreden in de raadszaal. Het was een wederzijds genoegen, uitmondend in een fantastische muziekavond die niemand onbewogen liet. Het ritme van de Dixieland sleept je mee, doet allerlei snaren en spieren trillen en zo gingen de aanwezigen met veel plezier, dansend het nieuwe jaar in.

Alles in beweging
'De 'Royal DutchBand' speelde, de bar zou zeker de hele avond open zijn en het publiek werd aangeraden vooral niet op de plaatsen te blijven zitten. Alles in beweging, een spetterend begin van het nieuwe jaar, dat was de hint waarmee Bas Vliegenthart, bestuurslid CRO de avond opende. Peter Krijnen, contrabassist, sprak voor zichzelf en ook voor de andere bandleden, toen hij zei zich welkom en vertrouwd te voelen in Oudewater, waar zo'n goed publiek hen ook bij hun eerdere optredens tot hun beste spel had gestimuleerd. De muzikanten speelden met vaart en waren prima op elkaar ingespeeld. Henk van Muijen, trombonist en zanger, stipte ook nog even aan dat de mooiste improvisaties in de muziek ontstaan door een goede sfeer en een mooie interactie tussen het publiek en de musici. De openingstune van de band: de 'Royal Garden Blues', zette de toon en veel bekende en geliefde nummers passeerden de revue. Hans van Rijnsoever, de alomtegenwoordige en toch bijna onzichtbare technicus, onderhield nauwgezet de geluidscontrole. Even nog een knopje bijstellen voor de fine tuning; perfect zo. Mooi dat 'Stranger on the shore' met die intense banjosolo van Hans Bos. Ondertussen worden de glazen geheven en gaan er mooie schalen met hapjes rond, de bestuursleden van de Culturele Raad denken ook overal aan.

'Muziek houdt je jong'
De Royal Dutch JazzBand is in het jaar 2000 opgericht door Hans Hooijmans, klarinettist en saxofonist, uit Montfoort. Hun muziek zou je traditionele Nederlandse jazz uit de 20er - 40er jaren kunnen noemen. Hans is een musicus met een vijf en veertigjarige glanscarrière. Hij maakte verschillende wereldtournees met diverse orkesten. "In de tien jaar dat ik bij de 'New Orleans Syncopeters zat kwamen we op jazzfestivals overal. In de tachtiger jaren gaven we met die band zo'n zestig concerten in Rusland. Machtig, we gingen per vliegtuig het hele land door en vonden overal een reuze enthousiast publiek. Ik speelde ook bij de Chris Barber Jazz band, Mr. Acker Bilk, Woody Herman, Toots Thielemans en anderen." Zes jaar geleden had Hans de behoefte om zijn muzikale ideeën helemaal te gaan waarmaken. Hij formeerde een nieuwe band met vijf, muzikaal zeer gelouterde collega's: Peter van de Geijn, speelt de cornet en is tevens muzikaalleider, Henk van Muijen, trombone en zang, Hans Bos, banjo, Peter Krijnen, bas en Arnold van Gelder, drums; een vriendenclub. Hun optredens op festivals, in jazzclubs en op privé party's.vinden enkele keren per week plaats. De eerste CD die ze enkele jaren geleden opnamen is helemaal uitverkocht. Peter Krijnen kondigde aan dat over enkele maanden de tweede CD zal verschijnen. 'Your driving me crazy', 'Hé, look me over' en 'What a difference a day makes', mooie klassiekers, worden ook vanavond gespeeld. Het publiek op de dansvloer, helemaal in the mood, weet van geen ophouden. "Muziek houdt je jong", zegt Hans. En je zou kunnen zeggen dat geldt ook voor de toehoorders. De toegift 'Oh when the saints' is werkelijk een swinger. De sessie van de 'Royal Dutch JazzBand was weer helemaal grandioos.

Lia de Vries

< Top


Beroemde solisten in de dop

Het stadhuis aan de Visbrug in Oudewater had zaterdagavond 12 november 2005 twee veelbelovende musici in huis. De werkgroep podiumkunsten CRO had hen uitgenodigd. Eduardo Paredes Crespo, viool en Christopher Devine, piano, speelden boeiende stukken van Bach, Beethoven, Tsjaikowsky, Grieg en Wieniavsky. Zij toonden grote klasse en verzorgden een prachtig optreden, vol van geladen muzikale momenten.

Viool en piano
De 21 jarige Braziliaan Eduardo Paredes stemde zijn viool nauwkeurig alvorens hij het programma opende met enkele solosonata's en partita's van Bach. De technisch zeer ingewikkelde stukken werden door hem heel accuraat gespeeld. Hij had enkele maanden niet voor publiek opgetreden en hij bemerkte dat er een wat langere aanlooptijd nodig was om in de juiste concentratie te komen. Op de vraag waarom hij Bach voor dit programma had uitgekozen antwoordde hij: "Bach is God voor mij, er zit zoveel rijkdom in zijn muziek." En Christopher Devine (24), Engelsman in Nederland geboren, is het daar helemaal mee eens: "Bach staat boven allen, alle andere componisten hebben van hem geleerd." Beide musici vervolgen hun programma met de 5e vioolsonate van Beethoven, een krachtig, romantisch stuk. Christopher liet fantastisch temperamentvol pianospel horen, zijn lenige vingers deden de trillers en snelle loopjes fonkelen. De ingenieuze variaties werden heel spannend gespeeld. Het stuk 'Souvenir d'un lieu cher' van Peter Tsjaikowsky moet een lievelingsstuk van beide musici zijn geweest. In dit soms weemoedige stuk wist Eduardo veel emotie over te brengen. Zijn bij tijden voluit zingende en soms zelfs bezwerende streken op de viool waren adembenemend.

Links Christopher Devine, piano en rechts Eduardo Paredes Crespo.

Enthousiast publiek
Eduardo speelde vooral uit het hoofd, omdat zo hij vertelde, wel eens onhandig kon zijn met het omslaan van de bladmuziek. "Ik speel ook spontaner uit het hoofd en bovendien heb ik geen moeite de noten te onthouden als ik ze goed gehoord en bestudeerd heb." Na de gezellige pauze werd het programma voortgezet met de derde vioolsonate van Edward Grieg. "Bij de muziek van de Noorse componist stel je je het grillige landschap, de verstilde natuur en ook natuurgeweld voor", zegt Christopher. Impressies van een dag: vroege morgenstemming, actie gedurende de dag en rustige namiddagsfeer. Ook zou je je het begin van de dag kunnen voorstellen met een vroeg twinkelerende vogel, en het spektakel van dieren die elkaar achterna zitten. De Polonaise brillante van de Poolse componist Wieniavsky was een huzarenstuk, daar bewoog de strijkstok zich dansend en gierend over de snaren en het spel aan de vleugel was vol van verlangen. Het publiek was door het spel van deze jonge mensen betoverd en applaudisseerde naar hartelust. Vandaar dat er nog een mooi afscheidsstuk werd gespeeld: een melodie uit een opera van Glück, bewerkt door Fritz Kreissler.

Een solisten carrière
Een drankje na afloop en leuk napraten met de musici is heel verrijkend. De carrière van de beide musici zal zich zeker op hoog solistisch niveau gaan ontwikkelen. Christopher zegt zelfverzekerd: "Wij zijn beroemde solisten in de dop, daar gaan we voor." Allebei hebben ze voldoende reden om dit te kunnen zeggen, tijdens muziekconcoursen hebben ze al vele prijzen in de wacht gesleept. Eduardo studeert aan het conservatorium in Rotterdam en Christopher in Den Haag. Ze zijn beiden over niet al te lange tijd afgestudeerd. Op concoursen zullen ze zich moeten onderscheiden van de andere musici om zo hun droomcarrière te kunnen verwezenlijken. Het is hard werken van jongs af aan. Eduardo vertelt dat hij 'laat' is begonnen met zijn vioollessen, hij was elf jaar. "Ik speelde net twee weken toen Hans Scheepers, muziekdocent, die in Bolivia was, mij hoorde spelen. Hij vond het bijzonder en we hielden contact. Na drie jaar ben ik naar Nederland gekomen en kon hier studeren dankzij een studiebeurs van Rotary Nederland. Ik woon bij een gastgezin in Doorn, zij zijn mijn tweede vader en moeder. Heimwee naar mijn land en naar mijn ouders is iets dat bij dit leven hoort." Dit bijzondere concert kon plaatsvinden dankzij de sponsoring van de Rabo bank en de firma Evert Snel die de vleugel in het stadhuis plaatste. Muziek van zulk hoog niveau in Oudewater te kunnen beluisteren, de schitterende sfeer in het eeuwenoude stadhuis te ervaren, is een unicum. Kijkt allen uit naar het volgende concert, u mag het niet missen.

Lia de Vries, 13 november 2005

< Top


Excursie met C.R.O. naar Haarlem

Zaterdag 22 oktober 2005 gingen wij met 21 mensen onderweg naar de kathedrale basiliek St. Bavo in Haarlem, de kerk van de bisschop van Haarlem.
   Deze is gebouwd rond 1900 door Joseph Cuypers, zoon van de architect P. Cuypers die bekend is van kasteel Haarzuilens en het Rijksmuseum. De zoon J. Cuypers streefde naar vernieuwing  bij de bouw van deze kerk. Hij paste zowel romaanse en gotische stijlkenmerken toe alswel byzantijnse en zelfs arabische. Dat hij daar buitengewoon in is geslaagd bleek spoedig. De oud-pastoor die ons rondleidde wist ons 1 ½  uur interessant rond te leiden en enthousiast te vertellen, ondanks de wat lage temperatuur in de kerk.
   Ook de schatkamer, rijk voorzien van kerkzilver en paramenten had onze aandacht. De verwerkte symboliek was voortdurend terug te vinden.
   Het thema van openmonumentendag: religieus erfgoed en het aansluitende bezoek aan het Frans Hals museum, met  een tentoonstelling over de kerkschilder P.J. Saenredam, maakten deze dag tot een geheel. De tegenstelling in tijdsbeeld en werkwijze van  de architect en de schilder , waren verrassend. De majestueuze indruk van de Bavo en de soberheid van de geschilderde kerkinterieurs uit de Gouden Eeuw leverde een mooi contrast.
   Na een deskundige uitleg van een gids konden wij ook de bekende schuttersstukken van Hals nog bekijken voordat wij terugkeerden naar Oudewater.
    De commissie Beeldende Kunst en Architectuur in Oudewater heeft een bijzondere dag gerealiseerd. De deelnemers waren erg tevreden over deze boeiende excursie.            

H.van Alphen, oktober 2005

< Top

Open monumentendag
Zaterdag 9 september 2017 is het Open Monumentendag in Oudewater met tal van specifieke activiteiten.
Lees meer . . .

 

Webwinkel
Voor onze voorstellingen kunt u online kaartjes bestellen in onze nieuwe webwinkel.
Voorts kunt u ook op de gebruikelijke wijze kaarten kopen op onderstaande adressen of bestellen via mail naar de secretaris.

---------------------------

Voorverkoopadressen
Oudewater:

  • The Read Shop, Leeuweringerstraat;

  • Emté, Joostenplein.

In voorkomende gevallen:

  • Toeristisch Informatiepunt
    Leeuweringerstraat 10
    3421 AC Oudewater
    Tel. 0348 - 56 16 28
    E-mail: tip@oudewater.nl

---------------------------

 
  Copyright 2005, 2011 cro/rn